Beschuit Met Muisjes

Alles over de zwangerschap, bevalling en je baby.

Zware bevalling

31 Januari, de verjaardag van mijn lieve zwager:

Ik zat nog zo’n acht tot twaalf dagen voor mijn uitgerekende datum, al konden de verloskundigen het maar niet eens worden. De één zei acht februari en de ander twaalf februari! Ik vond het allemaal best, het ging nog prima dus waarom zouden we niet naar zijn verjaardag gaan. De aanstaande bevalling was natuurlijk hét onderwerp van gesprek en iedereen wilde weten hoe ik me voelde. Prima, alleen een beetje moe, was dan ook iedere keer het verhaal. De volgende dag was ik bij mijn ouders. Mijn vader had als zogenaamd deskundige de opvatting dat een “eerste bevalling altijd overtijd is” (tuurlijk pa……). Ik was er heilig van overtuigd dat de bevalling zich in de aankomende week ging aandienen. We spraken af dat we dinsdag zouden komen eten, dat scheelde mij weer koken.

Dit lijkt op gebroken vliezen:

Op twee februari was ik nog lekker aan het rommelen en zette wat laatste dingetjes in de babykamer. Dit terwijl ik ook nog werkte, eigen onderneming, dan krijg je dat. Ach zolang ik mij prima voelde was er niks aan de hand en kon ik het gewoon doen vond ik. Ook de verloskundige zag er geen bezwaar in. ’s Avonds maar op tijd naar bed, want vermoeid dat was ik wel. ’s Nachts rond een uur of drie werd ik wakker. Ik voelde om me heen, het was overal nat. Vreemd, de laatste keer dat ik in mijn bed plaste was ik vier…. Ik stond op en voelde een golf vocht “lopen”. Dit leek wel op gebroken vliezen! Ik maakte mijn man wakker, hij was heel blij want hij moest om vijf uur ’s ochtends zijn bed uit. Ik belde de verloskundige op. Deze nam wat slaperig (heel gek) de telefoon op. Ik legde het verhaal uit en hij beloofde de volgende ochtend langs te komen. De volgende dag kwam mijn schoonmoeder poetsen, zoals altijd op dinsdag. Ik deed mijn verhaal en om elf uur stond de verloskundige voor de deur. Inderdaad, het waren gebroken vliezen! Nu moest ik binnen 24 uur gaan bevallen, anders moest ik naar het ziekenhuis. Voor de zekerheid stuurde hij me naar het ziekenhuis voor een CTG en een uitstrijkje. Na het ziekenhuisbezoek belde ik mijn moeder met de mededeling dat ik niet kwam eten en vertelde waarom. Ze beloofde dat ze ’s avonds nog even langs zou komen voor een lekker kopje koffie. De rest van de dag was ik lekker aan het werk achter de computer, maar ik voelde niks. Wel veel beweging maar geen weeën en daar was ik toch echt wel aan toe. 

Niets aan de hand:

Nog steeds geen bevalling in zicht en het was al vier februari. Dus weer melden in het ziekenhuis, want er moest weer een CTG gemaakt worden. Nog steeds niks te zien en ik voelde ook niks. Ik mocht weer gaan met de mededeling dat ik me de volgende ochtend om 06.45 uur moest melden om ingeleid te worden. We besloten lekker te gaan winkelen. Ik hoefde toch niet plat van de dokter dus ik kon maar beter wat leuks gaan doen, dan ging de tijd ook sneller. Na het eten besloot ik nog wat te gaan werken, want ik voelde me prima en had nog steeds nergens last van. Op de wc zag ik echter dat het vruchtwater niet helder was. Ik het ziekenhuis gebeld en op advies van hen kwamen we langs. Na de derde CTG was er nog niks te zien en de arts vond dat ik best weer naar huis mocht om nog lekker even in eigen bed te slapen. Hij zou me donderdagochtend wel zien verschijnen. En dus maar weer naar huis

Over met de rust:

Eindelijk ging het gebeuren! Wij meldde ons exact om 06.30 uur in het ziekenhuis. De kamer was al vrij en wij installeerden ons meteen. De arts kwam en constateerde dat ik één centimeter ontsluiting had. Dat betekende dat het infuus met weeënopwekkers zijn werk mocht gaan doen. Na vele pogingen lukte het ze eindelijk om het infuus aan te leggen. Ik wachtte rustig af. Ik had leesvoer bij me en bovendien was er een televisie aanwezig, dus we hadden genoeg tijdverdrijf. Ieder kwartier kwam de verpleegkundige het infuus omhoog bijstellen. Hoewel op de CTG nog niks te zien was, voelde ik weldegelijk wat. Om 10.30 uur had ik zoveel pijn, de weeën kwamen om de minuut en ik had geen tijd om er tussenin op adem te komen. De verpleegkundige kwam weer en zei doodleuk:”Goh er is nog niet veel weeënactiviteit te zien, hé”…. Ik kon haar wel neerschieten, maar volstond met de mededeling dat ze dan maar even tien minuten moest blijven. Dan kon ze zien hoeveel pijn ik eigenlijk had! Na vijf minuten wist ze voldoende, ik had hele zware weeën…  De CTG registreerde ze niet, waardoor het infuus inmiddels veel te hoog stond en ik vreselijk veel pijn had. Ze besloot te wachten met het opvoeren van het infuus en haalde de arts. Die kwam pas (!!!!!!!) anderhalf uur later en de weeën waren er niet minder op geworden. Ik vroeg of ik AUB!!!!!!!!! wat tegen de pijn kon krijgen. Na een onderzoekje bleek dat ik vijf centimeter ontsluiting had en ik mocht, als ik wilde, een ruggenprik. Nog voordat hij was uitgesproken had ik al op de meest vriendelijke manier gezegd: (Ga die anesthesist I^%@&%^@$ nu halen!!!!!!!!) dat hij de anesthesist mocht laten komen. Die vond het echter nodig om eerst te gaan lunchen, maar kwam toch maar heel snel terug van dat plan!

De geboorte:

Eindelijk, de ruggenprik! Om drie uur kwam de dokter weer kijken en door de ruggenprik was ik zo gezellig dat we nog grapjes maakten ook. Nog een rondje onderzoek en de conclusie was dat ik zes centimeter ontsluiting had. De dokter merkte op dat het nog wel zo’n vier uur kon gaan duren….Ik zuchtte en ging weer televisie kijken. Nog geen uur later voelde ik een ernstige druk op mijn onderrug. Ik dacht zelf dat ik naar de wc moest, maar kon het niet plaatsen omdat ik maar half iets voelde, door de ruggenprik. De dokter kwam en ik vertelde mijn verhaal. Weer een rondje onderzoek en dankzij de opmerking “Ik voel het hoofdje al” besloot mijn lichaam in de stresshouding te schieten. Ik voelde helemaal niks en de ruggenprik moest uit. Nou, ik kan je vertellen dat je daar niet bepaald vrolijk van wordt!!! De pijn kwam in alle hevigheid terug en ik wilde persen, maar het mocht niet! Toen de dokter er was zei hij dat ik mocht beginnen. Maar ik kon niks met mijn benen, want de ruggenprik was nog niet uitgewerkt. Gelukkig kwamen de verpleegsters helpen. De dokter dacht dat het nog wel even ging duren. Maar daar had ik geen zin in!!!! Ik wilde dat het afgelopen was. Ik haalde nog een keer diep adem en toen schoot ze eruit..

Daar is ze dan:

Vijf februari, 16.57 uur!!!! Léanne Lynn is geboren! Ik had nog geen kwartier persweeën gehad, drie keer geperst en ze was er al. Moe was ik dus allerminst en voelde me zo fit als een hoentje. Dochterlief is 3036 gram en 50 centimeter. Ze gilde de boel even bij elkaar, maar viel erg snel in een diepe slaap. Ik ging me douchen, aankleden en eindelijk weer even rechtop in bed zitten. Na het eten kwamen de trotse opa’s en oma’s om het mooie wonder bekijken. Na een lange dag ziekenhuis mochten we op zes februari eindelijk naar huis. Het grote genieten kon beginnen! De kraamhulp was een engel en we wandelden door de eerste week heen alsof het niks was. Het ging heerlijk met de kleine meid en ze deed het goed op de flesvoeding (borstvoeding was een drama). Inmiddels is ze alweer drie maanden oud en het zonnetje in huis. Ze groeit goed en ook het consultatiebureau is tevreden. De prikjes maken haar niks uit. Die neemt ze voor lief, zelfs huilen doet ze er niet van. Al met al een heerlijk gezonde baby die het me, gelukkig, niet moeilijk maakt. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest als op mijn mooie kleine dochter!

Door: Anna Noniem.