Beschuit Met Muisjes

Alles over de zwangerschap, bevalling en je baby.

Miskraam na 20 weken

Op 20 mei 2008 ben ik bevallen van een dochtertje, Nikkie. Tijdens de ‘20 weken echo’ , op 15 mei, kwamen we er achter dat er iets niet in orde was. Ik had namelijk geen vruchtwater en bij nader onderzoek bleek dat Nikkie geen niertjes en blaasje had. We zijn toen doorgestuurd naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Professor Stoutenbeek kwam er toen ook nog eens achter dat Nikkie d’r hartje op de verkeerde plaats lag en dat haar grote lichaamsslagader een vertakking had die daar niet hoorde te zitten. Doordat ik geen vruchtwater had, heeft Nikkie in de verdrukking gelegen. Haar gezichtje was daardoor a-symetrisch en haar voetjes stonden in een dwangstand. Zij had zoveel afwijkingen en dat was helaas niet met het leven verenigbaar. Dit heeft ons doen besluiten de zwangerschap af te breken om haar en ons verder lijden te besparen.

Nikkie is op 20 mei geboren, zij woog 300 gram en was 24 cm klein. De artsen hadden tegen ons gezegd dat door de kracht van de weeën, Nikkie nog in mijn buik zou overlijden. Maar Nikkie gaf het leven niet zomaar op, zij heeft na de geboorte nog bijna 3 uur geleefd. Zij wilde zo graag bij ons zijn, dat ze het nog zolang heeft volgehouden. Ze heeft haar mondje nog een paar keer open gedaan en ze heeft zich nog een paar keer gestrekt. Ze werd wel vrij snel koud en is toen rustig in mijn handen ingeslapen.

Het verdriet en het gemis om ons dappere meisje is nog steeds enorm en heeft een diepe impact op ons leven gehad. In medische termen was Nikkie nog maar een “foetus”, maar voor ons was en is zij een compleet mensje met alles erop en eraan. Alles was ieniemienie, maar het was wel aanwezig tot in de kleinste details. Zelfs d’r nageltjes zaten al op d’r vingertjes en teentjes. Ze was zo mooi gaaf van buiten, maar van binnen was er van alles mis. Wat er precies mis was horen we nog, want we hebben obductie op Nikkie laten verrichten omdat we precies willen weten wat zij mankeerde. Volgens het Wilhelmina Kinderziekenhuis was dit, zoals zij het noemen, “domme pech”. Het eerste wat mijn man vroeg was of dit aan mijn leeftijd lag (toen 40 jaar), maar dat ontkende de professor meteen. Hij zei dat dit niets erfelijks was en ook niets chromosomaals, het heeft dus totaal niets met mijn leeftijd te maken. Dit was ook niet te voorkomen geweest. Het was gewoon een foutje in de aanleg en had achteraf een miskraam moeten zijn.

We hebben onze Nikkie nog aangegeven bij de gemeente. Dit is beneden de 24 weken niet verplicht, maar aangezien Nikkie in eerste instantie nog geleefd had verdiende zij gewoon erkenning. Ze heeft bestaan en dat wilde wij bevestigd zien. Toen we na drie dagen de papieren thuis kregen was ik zo trots, want ze had zelfs een sofinummer gekregen. Prachtig! Vrijdag 23 mei hebben we Nikkie met ons drietjes gecremeerd, dat was zo bijzonder. We hebben haar tot het allerlaatst begeleidt, want we lieten niemand aan haar mandje komen, dat deden we allemaal zelf.

Nu zijn we ruim acht weken verder en ik loop niet meer dagelijks huilend door het huis. Het is niet dat ik geen verdriet meer heb, want ik mis mijn meisje nog iedere dag. Haar urntje en spulletjes staan beneden op haar tafeltje en elke dag steek ik een kaarsje bij haar aan. Vier weken na het overlijden van Nikkie, heb ik bedankkaartjes verstuurd en heb daar veel positieve reacties op morgen ontvangen. Vrijdag 18 juli hopen we de uitslag van de obductie te krijgen. Ik zal gebeld worden door de gynaecoloog en als ze de uitslag heeft, worden we uitgenodigd voor een gesprek.

Precies vijf weken na de geboorte van Nikkie heb ik weer mijn menstruatie gehad, dus alles werkt weer. De gynaecoloog heeft ons groen licht gegeven om weer te gaan… “klussen”. Ik hoop dat we weer gauw zwanger mogen worden en blijven en dat ook wij in de toekomst een gezond kindje op de wereld mogen zetten. Verwerken doen we het verlies van Nikkie nooit, maar het zal langzaam maar zeker een plekje in ons leven gaan krijgen.

Nicole