Milan's weg naar buiten

In de nacht van 9 op 10 maart 2005 braken om kwart voor vier mijn vliezen. We vingen het vruchtwater op en omdat deze helder was hoefden we niet meteen de verloskundige te bellen. Na ongeveer een kwartier begonnen de eerste krampjes. ’s Morgens om half negen had ik de verloskundige gebeld. Gelukkig had mijn eigen verloskundige op dat moment dienst, zij was namelijk met twee andere verloskundigen gaan samenwerken. Ik moest terugbellen als de weeën twee uur lang om de drie a vier minuten kwamen. Eerst zaten we beneden en hebben de weeën op de tv met klok in beeld geklokt. Later ben ik op een tuinstoel onder de douche gaan zitten. Om half twaalf heb ik de verloskundige opnieuw gebeld en ze was er om twaalf uur. Ik had pas één centimeter ontsluiting!

Eigenlijk zou ze pas weer om negen uur ´s avonds terugkomen, maar omdat ze merkte dat de weeën sneller kwamen zou ze om vijf uur al komen. Ze was er al om vier uur! Ik kon de weeën maar moeilijk opvangen, werd duizelig en begon te hyperventileren. Lang leve de zwangerschapscursus... Toch had ik nog maar drie a vier centimeter ontsluiting. We moesten het kraamcentrum gaan bellen en de kraamverzorgster was er om half zes.

De verloskundige zou er om zeven uur weer zijn. De kraamhulp mocht ondertussen niet van mijn zijde wijken. Ik kreeg persdrang en de weeën stopten niet meer! Op de piek van de wee kreeg ik het zelfs heel erg benauwd! Tot de verloskundige om zeven uur eindelijk kwam heb ik de hele tijd de persdrang moeten ophouden! Over minuten gesproken die voelden als uren… Wat bleek, ik had tien centimeter ontsluiting. YES!!!! Eindelijk mocht ik persen, en toen stopten de weeën! Ik werd ingeknipt en om 19:22 is onze zoon Milan geboren. 3400 gram, 51 centimeter lang en een schedelomtrek van 36 centimeter.

Nadat ik was gehecht ben ik lekker gaan douchen en heb ik wat gegeten. Daarna was het moment eindelijk daar om onze familie te bellen en toen begon het grote genieten!

Ingestuurd door: Anja