Hoog bilirubine gehalte na bevalling

‘Donataal’ is onlangs bevallen van dochter Anna. Ze geniet, samen met haar vriend, op een tropisch eiland van het kersverse ouderschap. Op ‘Beschuit Met Muisjes’ schrijft zij over haar ervaringen tijdens en na de zwangerschap.

Daar is Anna!

Nog een beetje onwennig, maar supertrots kwamen we de dag na de bevalling thuis van het ziekenhuis. Hier begonnen we aan de ontdekking van ons kind. Wanneer geef je voeding? Wat betekent dit huiltje? Je weet het allemaal nog niet, gelukkig bleek Anna een hele rustige lieve baby. Echter, wat op zaterdag een ‘lekker-rustige-baby’ was, werd op zondagmiddag een ‘wel-erg- stille’ baby. Op zondagavond was ze een ‘niet-meer-wakker-te-schudden-voor-een-voeding’ baby. Dan sta je daar, niemand die je om advies kunt vragen. Je wilt niet meteen overdreven paniekerig doen. Maar het voelt toch niet normaal dat je baby als een lusteloze pop in je armen hangt en al twee voedingen heeft overgeslagen.

Eerste hulp

Met het idee dat we liever een keer teveel dan te laat om hulp vragen, gingen we naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Daar legden ze haar meteen aan het infuus, in een couveuse en onder een blauwe UV-lamp. Eerst dacht ik nog dat de arts een grapje maakte toen hij zei dat ze haar minimaal een week gingen houden. Dat bleek bittere ernst te zijn en ik wist niet wat me overkwam. Letterlijk, want nog niemand had ons uitgelegd wat er eigenlijk aan de hand was met Anna. Van wat ik op dat moment zag, werd ik ook niet vrolijker! Het ziekenhuis was onderbemand, waardoor er geen continue aanwezigheid van verplegend personeel was. Het gevaar van baby kidnapping schoot meteen door mijn hoofd! Het personeel dat op dat moment aanwezig was, gaf mij geen zorgeloos gevoel. Ik wilde natuurlijk het liefste dat er continu iemand als een havik op haar zou letten, maar dat gevoel kreeg ik hier niet. Met forse tegenzin verlieten we het ziekenhuis, met de afspraak de volgende ochtend op het spreekuur van negen uur te komen. Die nacht deden we allebei geen oog dicht en hoopten alleen maar dat de telefoon niet zou gaan. Om zes uur hielden we het niet meer uit en gingen naar de kinderafdeling waar de toevallig aanwezige kinderarts uitleg gaf. Het was waarschijnlijk een hoog bilirubinegehalte, waardoor ze zo geel uitzag en slap was. Ze wilden echter zeker weten dat Anna geen hersentrauma heeft opgelopen tijdens de bevalling of onderhuidse bloedstolsels heeft.

Piepjes en alarmbelletjes

Zo hadden we onze kraamweek dus niet voorgesteld, maar alles went! Ook driemaal daags naar het ziekenhuis, en dat ondanks mijn pijnlijke hechtingen. De eerste dagen stonden we nog ontredderd en afwachtend bij dat hummeltje. Daar in dat plastieken bakje, met dat infuus en al die piepjes en alarmbelletjes die steeds afgingen. Na een tijdje wisten we hoe we Anna er zelf uit konden halen en hoe de lamp van de couveuse werkte. Hoe we haar en de luier moesten wegen, de gegevens noteren en daarna voeden. Daar hielden we het bij, want anders raakten we alleen maar gefrustreerd en geïrriteerd. Het leek wel alsof elke verpleegster andere procedures hanteerde! Ze wezen me daar telkens op wanneer ik in hun ogen iets fout deed, terwijl ik net door haar voorganger zo was geïnstrueerd! Door alle stress werd ik daar ontzettend onzeker van, waardoor ik heel nerveus met mijn kind omging. Gelukkig ging Anna vooruit en na een paar dagen mocht ze in een gewoon bedje zonder infuus.

Papierwerk

Het regelwerk ging gewoon door. Wilden wij voor Anna een verzekering kunnen afsluiten, moesten we beschikken over haar aangiftebewijs. Daarvoor hadden we een geboortebewijs en een zogenaamd ‘blauw boekje’ uit het ziekenhuis voor nodig. Daar moesten weer een garantiebrief van onze verzekering voor aanvragen, zodat ze later zouden betalen. Weer zo’n heerlijk kastje naar de muur spel! Door alle commotie tijdens de orkaan lag het geboortebewijs niet meteen op vrijdag klaar en ook niet zoals beloofd op maandag. Aangezien het aangeven uiterlijk op dinsdag moest gebeuren, ging mijn vriend het ziekenhuis rond voor de nodige handtekeningen op het document. Wat zou er eigenlijk gebeuren als je voorbij de termijn van drie dagen, je kind aan komt geven. Onderwijl ging ik bij de verzekering vragen om een bewijs van betaling, met de belofte haar later te zullen komen inschrijven. Uiteindelijk komt alles altijd wel goed. Je hebt echter zoveel andere dingen aan je hoofd op dat moment, zodat het zowel fysiek als mentaal een ware uitputtingsslag is.

Kraamtijd van start!

Mijn grootste frustratie is, dat deze ellendige week misschien voorkomen had kunnen worden. De kinderarts gaf nu aan dat hij het onverstandig vond dat we na een dag het ziekenhuis al hadden verlaten. “Jullie jonge mensen zijn zo ongeduldig!” Niemand had me uitgelegd dat het vanwege de moeizame bevalling beter zou zijn om te blijven. Dit, zodat ze mij en Anna in de gaten konden houden. Het belangrijkste is dat Anna helemaal gezond weer naar huis kwam en we haar eerste verjaarweek samen thuis konden vieren. Deze keer wilde ze gelukkig wel alle voedingen en hield ze ons flink bezig met volle luiers en huilbuien. Elke keer als ik haar op mag pakken en ze me aankijkt is heerlijk! Net zoals de bevalling, raakt ook dat ellendige gevoel rondom de ziekenhuisopname al snel op de achtergrond. We namen gewoon nog een week vakantie en de kraamweek, die kon nu echt van start!