Hoe verwerk je 6 miskramen?

Ik heb in totaal zes miskramen gehad, maar heb daar tegenover ook zeven gezonde kinderen op de wereld gezet.

Tijdens mijn eerste zwangerschap 21 jaar geleden, zat ik echt op die beroemde roze wolk. Ik was alleen wat snibbig, vooral mijn stiefvader moest het helaas ontgelden. Voor de rest verliep alles perfect, zowel de bevalling als de tijd daarna. Ik had een schat van een kind, het was echt eentje om door een ringetje te halen. Toen zij bijna één jaar oud was, bleek ik weer zwanger te zijn. In eerste instantie ging alles goed. Na een week of acht begon ik echter bruine afscheiding te verliezen. ‘Ach’, zeggen ze dan, ‘dat is oud bloed.’. Dat kan in principe geen kwaad en het hartje klopte goed, dus ik hoefde mij geen zorgen te maken. Maar met tien weken zwangerschap werd de afscheiding anders en werd er een echo gemaakt. Helaas klopte het hartje niet meer... Ik had dus een miskraam en ben toen meteen gecuretteerd. In eerste instantie stond ik hier niet zo bij stil. Natuurlijk vond ik het vreselijk, maar ik besefte ook dat de natuur zijn werk had gedaan en daar kon ik mij vrij snel bij neerleggen. In oktober van datzelfde jaar was ik weer zwanger. Die roze wolk was echter verdwenen, want ik werd toen voor alles bang… Ik was bang om ook dit kindje te moeten verliezen. Gelukkig is alles toen goed gegaan en heb een gezonde zoon gekregen.

Zo heb ik tussen mijn zeven kinderen door vier miskramen gehad. Mijn huwelijk eindigde en ik kreeg een scharrel met een man. Onbedoeld raakte ik zwanger van hem. Onbedoeld, want ik slikte toen de pil, maar ook een antibioticum wat de werking van de pil tegenhield. Ik had niet eens in de gaten dat ik zwanger was. Op het moment dat ik ongesteld moest worden begon ik echter ook te vloeien, alleen was dit wel heel erg extreem. Ik had geen overdreven buikpijn, maar het bloed gutste gewoon langs mijn benen weg… In eerste instantie ben ik naar de huisarts gegaan. Die constateerde dus een miskraam en heeft me naar het ziekenhuis gestuurd, daar ben ik diezelfde dag nog gecuretteerd. Ik was er net op tijd bij, want ik had in korte tijd behoorlijk wat bloed verloren. Dat was miskraam vijf… Omdat ik niet bewust had geweten dat ik zwanger was, had ik hier eigenlijk helemaal niet zo bij stil gestaan

In 2005 ben ik opnieuw getrouwd en in mei 2006 was ik gestopt met de pil. Tegen november was opnieuw zwanger. Alles verliep goed, wel een beetje slechte start gehad met ietwat bloedverlies, maar met het kindje ging alles goed. Het groeide goed, het hartje klopte goed en het bloedverlies hield ook op! Met acht weken en vijf dagen had ik een hele mooie echo! Twee weken later stortte mijn wereld echt compleet in, toen bleek dat het hartje niet meer klopte… Het leek wel of al het verdriet van de vorige vijf miskramen er nu in één keer uitkwam. Helaas deden ze in dit ziekenhuis moeilijk over het curetteren, want hier doen ze het onder plaatselijke verdoving. Dat wilde ik niet, maar ik wilde het kindje ook niet spontaan verliezen. Ik werd op de wachtlijst gezet en zo liep ik dus alsnog de kans om het kindje vanzelf te verliezen…. Twee weken later kon ik terecht voor een curettage, gelukkig begon ik eerder te vloeien en ben ik zondags opgenomen om ’s maandags te worden gecuretteerd. Met deze erbij zit ik dus op zes miskramen in totaal, maar deze laatste heeft om een niet te verklaren reden de meeste impact op me gehad.

Nu Nikkie* er ook nog eens bij is gekomen (*), valt alles me zwaar. Niet alleen ben ik haar overlijden aan het verwerken, maar ook nog eens die zes eerdere miskramen en dat valt niet mee. Ik hoop echt dat de natuur me binnenkort goed gezind is. Opdat ik straks een normale zwangerschap mag krijgen en een gezond kindje op de wereld mag zetten.

Groetjes Nicole