De eerste keer

Men ‘waarschuwt’ je er de hele zwangerschap voor. Je moet het echter zelf meemaken om te geloven: na de bevalling is het leven anders. Je moet opnieuw een ritme krijgen. Daarbij moet je plaats maken voor allerlei handelingen die te maken hebben met een o zo kwetsbaar ogend baby'tje. Gelukkig went alles snel! De eerste week was ik nog onhandig mijn kind aan het verdrinken in een badje met een centimeter diep water. Na een week en een dag of wat, stond ik Anna echter al op de heup de borst te geven. Dit terwijl ik met vriendinnen zat te kletsen op skype.

Binnen vier muren alles onder controle

Ja, binnenshuis was alles al snel onder controle. Maar ik kon me de eerste weken niet voorstellen dat er ooit weer meer zou zijn dan die vier muren. Daar klaagde ik dan wel eens over, maar eigenlijk wìlde ik nog helemaal niet naar buiten. De baby in de maxicosi zetten en veilig vastgespen in de auto leek me een nachtmerrie! Laat staan om haar daarna in de draagzak te moeten rondsjouwen. Maar het moest er eens van komen dat ik de deur uit zou gaan! De eerste keren kwam ik daarbij standaard te laat vanwege vergeten zalf, doekjes, extra flesje, dekentje, speentje, luier,…. Net zo vaak keerde ik rood van inspanning en vroeger dan verwacht terug, met een keihard krijsende baby. De aanhouder wint echter ook hier en na een tijdje was de draagzak favoriet, bij zowel moeder als kind.

De race tegen de voederklok

Al helemaal onvoorstelbaar in die eerste weken, leek het moment dat ik weer iets voor mezelf zou doen, zónder baby. Het begon voorzichtig met een keer boodschappen doen. Je blijft natuurlijk wel effectief met je ‘vrije’ tijd en het kwam niet eens in me op om frivool op kledingjacht te gaan:). In een race tegen de voederklok sjeesde ik me door de files heen naar de bieb, apotheek, twee supermarkten, de post en een telefoonwinkel! Om daarna de zware boodschappentassen de berg op te sjouwen naar huis. Bij aankomst kreeg ik meteen een hongerig huilende baby aan de borst gedrukt. Zo, daar was ik de eerstkomende tijd ook van genezen!

Ik ga op reis en ik neem mee…

In de loop der weken vorderde ik steeds meer in zelfstandigheid. Zo kwam er het moment dat ik een paar dagen alleen van huis ging voor werk. Omdat het in mijn vorige baan geen optie was om parttime te werken na de verlofperiode, ben ik van huis uit voor mezelf begonnen. Het weekend voor kerst, kreeg ik de kans om mijn activiteiten te gaan promoten tijdens een internationale bijeenkomst op een naburig eiland. Enthousiast en goed voorbereid ging ik op pad, met slechts één klein manko: er moest een handmatige borstpomp mee. Die bleek uitverkocht op ons eiland! Ter plekke bleek er al helemaal niks te krijgen, niet eens een electrische pomp! Er zat dus niks anders op: dan maar met de hand kolven. De eerste afkolving ging soepel. Na een paar uur kwam er echter steeds minder uit, zodat ik (met keiharde borsten) gedwongen was de organisatie van het evenement in te schakelen. Behoorlijk gênant hoor, om zo aan een leen-pomp te moeten komen. Via-via was er al snel één gevonden, maar het duurde tot de volgende avond voor ik hem uiteindelijk in handen had. Zelfs dat loste niet gelijk het probleem op! Ik stond dan wel onder gevoels-en tijdsdruk, maar zo op het eerste gezicht bestond die pomp uit verdomd veel kleine onderdeeltjes! Bovendien, moest ik een half uur later inchecken op het vliegveld en zou ik binnen vier klokuren weer over het echte zuigwerk beschikken. Dus liet ik het er maar bij!

Je zult het net zien…

Echter, het blijven de Caribbean! Er is iets goed mis als je op een gegeven moment een openbaar toilet als ‘eigen’ gaat beschouwen. Op een vlucht van vijftien minuten, heb ik uiteindelijk vijftien uur vertraging gehad! Het wegmasseren van de melk verliep voor geen meter meer; probeer een onrijpe keiharde meloen maar eens in te drukken! Dat was al helemaal een onmogelijke taak in een uiterst ontspannende omgeving als het stinkende, met knipperende TL-buizen verlichte wc-hok! Terwijl op de achtergrond een tetterende uitzending van de semifinals van het calypsofestival klonk en met borsten die ondertussen rood en rauw waren. Na ontelbare verschoven vertrek momenten, kwam ’s ochtends eindelijk het verlossende vliegtuig! Thuis kon ik Anna weer in mijn armen (en vooral aan de borst!) sluiten. Ik werd letterlijk overstroomd met geluksgevoel. En heb weer iets geleerd!

Ja, het leven is inderdaad anders geworden, maar ontzettend spannend met nieuwe uitdagingen! Gezelliger en veel rijker dan daarvoor. Alle begin-onhandigheid levert achteraf veel leuke anekdotes op!

Ingestuurd door ‘Donataal’