Bevallingsverslag Mascha

Wachten, en nog eens wachten:

Weken, maanden eigenlijk, riepen mijn gynaecoloog en verloskundige dat ons kindje erg klein ging zijn. Hoogstwaarschijnlijk zou het ook te vroeg geboren worden. Niets bleek minder waar! Vanaf week 37 had ik regelmatig last van voorweeën. Op elf februari had ik zelfs regelmatige weeën, om de vier minuten, dus de bevalling leek zich aan te kondigen. Op naar het ziekenhuis en dat om één uur ’s nachts! Maar helaas, na anderhalf uur aan de CTG zwakten de weeën zo erg af dat ik weer naar huis mocht gaan. Vreselijk balen dus, maar het zij zo. Het wachten was nu echt begonnen! Diezelfde dag was namelijk ook de uitgerekende datum en wij verlangden inmiddels enorm naar ons derde kindje! Na nog vele controles en CTG’s besloot de gynaecoloog voor de zekerheid een datum vast te leggen bij de afdeling verloskamers om de bevalling in te leiden. Als ons kindje zich niet spontaan aankondigde, dan zou de bevalling op precies 42 weken ingeleid worden. Dat zou 25 februari 2009 zijn, twee weken na de uitgerekende datum. Ik was er heel erg blij mee: het einde was nu echt in zicht! Helaas had ons kindje totaal geen haast om te komen en moesten we dus wachten tot deze uiterste datum.

Woensdag 25 februari 2009, Op naar het ziekenhuis:

Om 06.15 uur belden we naar de verloskamers om te vragen of er plaats was. Gelukkig: er was plaats en we mochten om 07.00 uur komen! Dus opstaan, douchen en klaarmaken voor vertrek. Klokslag 07.00 uur waren we dan in het Máxima Medisch Centrum en na een korte introductie van de verloskundige werd ik aan de CTG gelegd voor een half uurtje. Om half acht was de verloskundige er weer en controleerde de uitslag van de CTG. Zoals wij al hadden gezien deed onze baby het nog prima in mijn buik, hij of zij maakte flinke bewegingen! Maar totaal geen weeënactiviteit! Hoe nu verder? In het gunstigste geval had ik al wat ontsluiting en kon de verloskundige mijn vliezen meteen breken. Ze ging dus toucheren: “Ik kan de vliezen gaan breken, hoor! Je hebt namelijk al een ruime centimeter ontsluiting!”.

Het begin van de bevalling:

Om 07.45 uur werden mijn vliezen gebroken en werd ik meteen gestript (auw!). De verloskundige zei dat ze een uurtje gingen afwachten of de natuur haar werk nu wél zou gaan doen. In de hoop dat de weeën spontaan op gang zouden komen. Wat denk je? Mooi niet dus! Om 09.00 uur precies kreeg ik een infuus met weeënopwekkers, welke om het half uur tot een uur hoger werd gezet. Daarmee was gelijk ook weer het wachten begonnen. Op de weeën wel te verstaan! Dat duurde tot precies 10.30 uur: mijn eerste wee… eindelijk! Om 12.15 uur werd ik weer getoucheerd, nu drie centimeter ontsluiting. Gelukkig, de weeën deden hun werk! Na nog eens bijna twee uur weeën wegpuffen, nu om de vier minuten, werd ik om 14.00 uur weer getoucheerd. Een kleine vier centimeter ontsluiting. Dat schoot niet echt op! Ik gaf aan in bad te willen. Dus ging de verloskundige (de tweede) kijken of het bad vrij was, er was er namelijk maar één. Gelukkig was het vrij, dus mocht ik er meteen instappen! Om 15.00 uur voelde ik dat de weeën heftiger werden. Ze kwamen niet sneller op elkaar, maar waren wel zwaarder en dus moeilijker weg te puffen. Om 15.30 uur kwam de derde verloskundige zich voorstellen, alsmede de arts-assistent die de bevalling ook mee zou maken. De verloskundige kwam om 16.00 uur terug om opnieuw te toucheren. Tot die tijd pufte ik de weeën weg en veegde Erik bij elke wee met een koud nat washandje over mijn gezicht. Het was het enige wat hij voor me kon doen op dat moment. Ik zou overigens niet graag de man willen zijn om je vrouw daar te zien liggen pijn lijden en niets te kunnen doen. Om 16.00 uur opnieuw toucheren: vijf centimeter ontsluiting. “Tjonge, dat schiet écht niet op!”, dacht ik nog en kon wel huilen! Ik had al ruim een half uur een vreselijke druk van onder en ik gaf dit ook door aan de verloskundige. Deze wilde nog een wee afwachten en zelf voelen hoe groot de druk was. Ik wilde echter maar één ding: UIT DAT BAD! Met een laken om me heen en het infuus (nog steeds), stonden we daar op de gang. Zo goed en zo kwaad als het ging, liep ik op die manier terug naar onze verloskamer.

Weeën opvangen:

De weeën die ik toen kreeg waren echt niet leuk meer, zelfs bijna niet te doen! Bij elke wee die volgde had ik meer en meer moeite om hem goed op te vangen. Ik dreigde zelfs in paniek te raken en riep om pijnstillers! Echt helemaal niets voor mij, maar ja, in het heetst van de strijd, hè! Achteraf zei de verloskundige dat ik ruim een half uur lang persweeën had moeten opvangen. Geen wonder dat het zó heftig was! Bij de volgende wee gilde ik dat ik echt niet meer kon en dat ik het hoofdje al dacht te voelen?! Op het moment dat ik dat zei, sprongen de verloskundige en de arts-assistente overeind. Ze zaten me moed in te praten en mee te puffen. Toen werden ze even heel snel, ze moesten nog een schort en handschoenen aantrekken! Ondertussen moest ik op mijn rug draaien, ik lag namelijk op mijn rechterzijde. Ik kon het niet laten om eens tussen mijn benen te voelen of ik gelijk had en het hoofdje kon voelen. JA, dus! Dat was even schrikken! Hoe kon dat nu? Nog geen drie kwartier geleden had ik nog maar vijf centimeter ontsluiting?!

De geboorte:

De verloskundige zei tegen me dat ik de volgende wee gewoon zijn gang moest laten gaan, maar dat ik nog niet moest persen. Eenmaal op mijn rug, werd die druk natuurlijk echt te groot en dus riep ze meteen: “Een diepe hap lucht en persen!”. Zo gezegd, zo gedaan en enkele seconden later, riep ze: “Zuchten, zuchten!”. Ik vroeg me af of het hoofdje al geboren was en toen:“Nog een diepe hap en nog eens persen!”. Ik nam weer een diepe hap lucht en perste met alle kracht die ik had, ook al was de wee al weg. Meteen was ons kindje er en werd het op mijn buik gelegd! Een meisje, zoals wij al wisten, en ze kreeg van ons de naam: June! Erik en ik keken elkaar helemaal verbaasd aan omdat ze er al was. In twee keer persen, ongelooflijk! June heeft op het allerlaatste moment in het vruchtwater gepoept, maar heeft daar gelukkig niets van binnengekregen. Het eerste wat ik riep was: “Wat is ze mooi en klein! Ik geloof niet dat June net zo zwaar is als Gwen, hoor.”. Ik kreeg een dikke kus van mijn man met daarbij de woorden: “Goed gedaan hoor meid! We hebben er weer een prachtig ‘monstertje’ bij!”. Ik kon alleen maar lachen en beamen dat we er een prachtdochter bij hadden! Tranen bleven uit, maar ik was in- en in gelukkig met ons derde wonder! June was geboren om 16.45 uur en woog bij haar geboorte precies 3100 gram en haar lengte was 49 centimeter. Als gevolg van de ‘lancering’ van June was ik aan de linkerkant een klein beetje ingescheurd. Normaal maakt een baby een spildraai en komen de schoudertjes één voor één naar buiten. June schoot er recht uit, met beide schoudertjes tegelijk! Die inscheuring moest dus gehecht worden en dat vond ik het allervervelendste van heel de bevalling.

Kraamvisite:

Om 17.45 uur mochten we eindelijk naar het thuisfront bellen, wat al de hele dag in spanning zat natuurlijk. Lynn en Gwen waren er als eerste om hun zusje te bewonderen, gevolgd door de rest van de familie. De meiden glunderden helemaal! Lynn kreeg al gauw streken (uitlaatklep!). Gwen kon niet genoeg krijgen van June, die telkens opnieuw haar Muizemuis (tutlapje) kreeg. Papa en mama waren echt apetrots op hun drie meiden! Wat een weelde was het ook, drie gezonde dochters! We konden de hele wereld aan op dat moment! Om 20.00 uur gingen ze allemaal naar huis en kon ik eindelijk wat rusten en volop genieten van onze dochter. Ik had die nacht weinig geslapen, wel honderd keer beviel Ik opnieuw! June bleek veel last te hebben van slijm, doordat ze wat vruchtwater ingeslikt had. Ik was dus erg blij dat ik in het ziekenhuis was gebleven! Dat was mijn eigen keuze, zo kon ik gelukkig terugvallen op de zorg van de kraamverzorgende aldaar.

Naar huis:

Op 26 februari 2009, om 10.30 uur vertrokken we naar huis, waar rond 11.00 uur de kraamhulpen al voor de deur stonden. Het genieten na het lange wachten was eindelijk begonnen! Inmiddels is June alweer twee weken oud en ze doet het uitstekend! ’s Nachts slaapt ze al zes uur achter elkaar en ook de borstvoeding loopt prima. June is haar geboortegewicht ook al weer voorbij, nu ruim 3200 gram, dus dat is ook keurig! Lynn en Gwen (en ook papa en mama) zijn helemaal gewend aan de nieuwe situatie. Bovenal zijn we erg trots op-en blij met ons kleine zusje en dochtertje!

Ingestuurd door: Mascha

Bekijk ook: Meer over haar zwangerschap