Beschuit Met Muisjes

Alles over de zwangerschap, bevalling en je baby.

Bevallen tijdens naweeën van orkaan

‘Donataal’ is onlangs bevallen van dochter Anna. Ze geniet, samen met haar vriend, op een tropisch eiland van het kersverse ouderschap. Op Beschuit Met Muisjes schrijft zij over haar ervaringen tijdens en na de zwangerschap.

Orkaan Omar:

De afgelopen vijf jaar hadden we de meest verschrikkelijke verhalen over orkanen moeten  aanhoren. Op de valreep van het seizoen en van ons verblijf in de tropen, maakten we het échte werk mee. Orkaan Omar trok over ons eiland! Geen ernstig zware, een categorie één á twee op de schaal van vijf, maar toch voldoende om het huis hermetisch af te sluiten. In de stromende regen stond mijn vriend het huis potdicht te timmeren. Alle kranen stonden wijd open om overstromingen binnenshuis tegen te gaan (foutje in de montage van ons waterreservoir). Niet veel later zaten wij en onze zes huisdieren op het bed, met z’n allen af te wachten wat er zou komen. Van slapen kwam maar weinig terecht! De wind maakte een hoop lawaai, de dieren waren onrustig en we probeerden te horen wat er buiten kapot waaide. Na een paar uur viel de elektriciteit uit en daarmee ook de pomp om de kranen te laten werken. De stekkerdozen en belangrijke spullen gingen meteen van de vloer, handdoeken op de grond en we hoopten maar op het beste.

De schade opnemen:

Als de duiven uit de ark van Noach, blaften rond zes uur ’s ochtends de honden van de buren. Dus ook wij gingen naar buiten om de schade te bekijken. Gelukkig viel die bij ons mee! De halve veranda was van ons huis geblazen en de achterruit van de auto was door de druk naar binnen gezogen. Ook was de auto weggezakt tussen de rotsen, doordat het zand eronder was weggespoeld. Onder aan de berg versperde een naar beneden gestorte rotsmassa de weg. De andere kant van het eiland was echter zwaarder getroffen. Zo waren  restaurants aan zee met de grond gelijk gemaakt. Wegen waren versperd, dat werk was natuurlijk voor de reddingswerkers. Samen met de andere wijkbewoners, gingen we de buurt opruimen. Ondertussen probeerde ik het rustig aan te doen, wat erg lastig is als je er niet van houdt nutteloos te zijn. Nog even los van het feit dat er ook geen stroom of internet was om me binnenshuis mee te amuseren. Aan het einde van de dag maakten we een klein ‘rampenrondje’ en bleek de grootste blikschade op het eiland opgeruimd. Maar al met al was het een meer stressvolle ervaring dan ik vooraf had gedacht.

Van het ene, komt het andere:

De gevolgen blijven dan ook niet uit! ‘s Nachts werd ik wakker van een zeurende pijn die al snel heftiger werd. In geen tijd was de wc volledig ondergekotst, heel fijn overigens als je niet kunt doortrekken door een gebrek aan elektriciteit! Ineens besefte ik me dat de pijn een regelmaat had en de vlagen al zodanig snel kwamen dat ik naar het ziekenhuis wilde. In de tussentijd was de rotsmassa gelukkig weggeruimd, anders was het een behoorlijk pijnlijke ervaring geworden! Dan hadden we er met de jeep overheen gemoeten. In de rolstoel naar de verloskamer braken de vliezen. Niet met de door mij voorgestelde onhoudbare vloedgolf, maar meer met een ellendig plasje op de zitting. Met enige gene excuseerde ik me hiervoor, iets waar ik tijdens het latere perspoepfestijn al niet eens meer bij nadacht! De situatie in het ziekenhuis was net als elders op het eiland, chaotisch. De hoofdgenerator deed het niet en de back-up generator was doorgebrand en hield er om de zoveel tijd mee op. Maar er was ook goed nieuws! De gynaecoloog verwachtte dat ik binnen twee uur mocht beginnen met persen en hij verdween naar één van zijn andere bevallingen die nacht. 

Hoezo anticlimax…:

Orkanen zijn goede wee-opwekkers! Toch bleven ik en mijn vriend een beetje beteuterd achter. Door een gebrek aan voorbereidende cursussen had ik gehoopt op het moment suprème instructies te krijgen over ‘hoe het moest’. Ik was echter zo ongelooflijk moe van de tweede slapeloze nacht op rij, dat ik door de helft van de weeën heen dutte! Was ik even wakker, maakte ik me voornamelijk druk over mijn vriend. Dat het voor hem zo saai en oncomfortabel was in die stoel naast het bed. De oorspronkelijke heftigheid van de weeën was er totaal uit en zo sukkelde we de uren door. Persen binnen twee uur, tuurlijk! Na zeven klokuren begon de situatie irritant te worden! De gynaecoloog stond vermoeid met een kopje koffie naast het bed en begon over een keizersnede. Wat door de stroomuitval echter niet mogelijk was. De meetapparatuur om mijn buik was al verwijderd, want die deden het toch niet! Zaten we daar met zijn alle, te puffen in de hitte bij het licht van een zaklantaarn. Met behulp van een infuus werd geprobeerd de weeën te versterken. Ze werden inderdaad iets heftiger, maar zette niet de verwachte zoden aan de dijk. 

Daar gaan we:

Na een half uur kwam het verlossende woord, ik mocht gaan persen, de rest ‘lossen we wel op met een knip’. Wij dachten dat we onze portie van rare akkefietjes tijdens de bevalling wel gehad hadden, niet dus! Mijn praktijkkennis beperkte zich tot de geboorte van een kalfje en zelfs daarvan kon ik me niet met zekerheid herinneren of het nu echt was of de scène uit de film ‘Iris’. Ook deze nieuwe fase van de bevalling verliep niet “normaal”. Onderdelen van de zuignap bleken onvindbaar, nieuwe batterijen voor de zaklantaarns idem! Daarbij waren mijn weeën zo slap dat ik ze niet kon onderscheiden en ik maar lukraak de momenten koos om te persen. De gynaecoloog vroeg of ik iets anders wilde proberen, want, zoals hij het zo mooi zei: “Het is jouw bevalling!”. Vooraf, wanneer je een bevallingsplan aan het maken bent, is dat zinnetje leuk. Na twaalf uur halfslachtige weeën, je geen idee hebt waar je mee bezig bent en je aan het einde van je latijn bent, is dat het laatste wat je wilt horen! Het enige wat ik wilde, was het gevoel krijgen dat iemand de touwtjes in handen zou nemen. Wist ik veel wat de mogelijkheden waren en hoe dit moest! In de eerste plaats kwam die steun van mijn vriend, die me geweldig bleef stimuleren. In de tweede plaats in de persoon van de lokale aerobics lerares, tevens zuster, die zich voorstelde als de externe pers. Achter me gezeten duwde ze het volgende half uur zo ontzettend hard op mijn buik dat de blauwe plekken er op kwamen! Uiteindelijk wierp dat zijn vrucht(en) af en kwam onze dochter ter wereld. Als de wet van Murphy, bleef vervolgens de placenta zitten… Wat ze altijd zeggen bleek toen inderdaad waar: je zit zo in een roes dat je geen pijn meer voelt. Daardoor had ik alle behandelingen met een grijns doorstaan: “We hadden een gezonde dochter!!!”. Eenmaal op de kamer schrok ik nog even vanwege het ‘it’s a boy’ boven haar wiegje (had ik me nou zo vergist?). Gelukkig bleek het alleen maar een fout kaartje, anders zou hij het eerste jaar flink voor paal staan in zijn roze outfitjes!

Ieder nadeel heeft ook voordelen:

Alle ellende op een stokje: doordat de weeën het zo af lieten weten had ik een relatief pijnloze bevalling. Het was het me reuze meegevallen. Pas achteraf hoorde ik hoe kritiek het geweest was en dat zelfs de kinderarts niet eerder zoiets had meegemaakt. Blijkbaar is dit minder traumatisch dan pijn. De volgende dag verlieten we met zijn drietjes trots het ziekenhuis, echter onwetend dat we binnen 36 uur weer terug zouden zijn…

Het vervolg