Verhalen
Je bent hier
Op deze pagina vind je opmerkelijke, grappige en ontroerende bevallingsverhalen van onze bezoekers. Heb jij zelf ook een bevallingsverhaal? Stuur dan even een mailtje naar info [at] beschuitmuisjes.nl of gebruik het contactformulier.
Bevallingsverslag – de geboorte van ons prinsje Max
Bijdrage door Maaike, mama van Max
Mijn verhaal
Na een tijdje gestopt te zijn met de pil maakte ik in maart 2005 de opmerking tegen mijn man: “Goh, ik moet nu maar niet zwanger raken, anders krijgen we straks een Kerstkindje”. We konden er allebei erg om lachen.
Op eerste Kerstdag om 15.00 stond ik op en moest ik niezen. Ik voelde vocht lopen tussen m’n benen en dacht dat ik wat urine verloor. Toen ik naar het toilet ging zag ik dat het zacht roze van kleur was… OOOOOH, m’n vliezen! Ik had de opdracht gekregen van mijn verloskundige om direct te gaan liggen aangezien het kleintje nog niet ingedaald was. Als op het moment van het breken van de vliezen de baby nog steeds niet ingedaald is, dan kan de navelstreng uitzakken, en die knelt dan af tijdens de geboorte van de baby.
Ik ben direct op bed gaan liggen en mijn man heeft de verloskundige gebeld. Zij was op dat moment bezig met een andere bevalling, maar zou aan het begin van de avond wel komen kijken. Tot die tijd… Blijven liggen! M’n moeder zou gezellig een kopje thee komen drinken om 16.00 en dat hebben we dus ook gedaan, alleen gezellig op bed en niet op de bank. Het zou mijn moeder haar eerste kleinkind worden, ik zag dat ze heel nerveus was, maar ik had nog nergens last van. Geen krampen, geen weeën, alleen af en toe een harde buik.
Om 18.45 kwam de verloskundige. Ze controleerde of het kleintje goed lag en dat was gelukkig zo. Ik had nog geen ontsluiting, maar ik mocht in ieder geval m’n bed uit. Ze zei tegen ons: Vanavond of vannacht zullen jullie dat kleintje in jullie armen hebben! Ik kan niet wachten, dus toch een kerstkindje!
De 2 kinderen van mijn man vonden het nu toch wel erg spannend worden en wilden liever bij hun moeder slapen. Ze hebben eerlijk tegen me gezegd dat ze het niet aan wilden horen hoe ik pijn zou hebben! De schatten! De kids werden opgehaald en Mies en ik zijn lekker naar bed gegaan. Wachten op wat komen ging. Nou, dat was bar weinig.
De volgende ochtend werden we om 9.00 uur wakker. Niks, nog steeds niks. Dit zou waarschijnlijk geen thuisbevalling meer worden. Want na 24 uur gebroken vliezen moet je in het ziekenhuis bevallen i.v.m infectiegevaar voor de baby. Het was inmiddels natuurlijk al tweede Kerstdag. Om 12.00 uur belde de verloskundige om te vragen hoe het ging. Tja, eigenlijk wel prima! Ze raadde ons aan om lekker een stuk te gaan lopen (met m’n jas open) en dan zien wat er zou gebeuren. Zij zou dan om 14.00 uur bij ons zijn.
Na een langzame (waggelende) wandeling van een uur en een kwartier kwamen we weer thuis. En dan mag je nog eens met je toeter drie etages naar boven lopen omdat je daar woont (zonder lift). De verloskundige kwam inderdaad om 14.00 uur en zei dat ze maar contact zou op gaan nemen met het ziekenhuis, omdat ik nu binnen een uur zou moeten bevallen (voor een thuisbevalling). Nou dat ging dus echt van ze lang zal ze leven niet gebeuren!
We konden meteen komen. Auto ingepakt (maxicosi, koffer, luiers, camera etc.) en op naar het ziekenhuis. Daar waren we om 15.30 en ik werd aan de CTG gelegd. Een half uur lang hebben ze het hartje in de gaten gehouden en gekeken of er weeënactiviteit was. Met de baby ging alles prima en op af en toe een krampje na, had ik nergens last van. En toen werden we naar huis gestuurd. “Sorry mevrouw, wij gaan op 2e kerstdag geen bevallingen inleiden. U mag morgenochtend om 6.00 uur (!) terugkomen.
Eenmaal thuis begon het toch meer te rommelen. Na een half uurtje zijn we de tijden een beetje bij gaan houden. Maar het was allemaal nog goed te doen. Ik was wel erg blij dat het nu uit zichzelf begonnen was! Superbaby! Na het eten, wat iets meer moeite koste en wat koud was aan het eind, begon het nog wat heftiger te worden. Ik voelde nu echt wel wat pijn. En die pijn bleef nu ook langer aanhouden. Na ongeveer anderhalf uur kwamen de weeën (want dat waren het nu echt wel) om de 4 minuten en hielden 45 sec. tot een minuut aan. Voordat ik naar bed wilde gaan, wilde ik toch het ziekenhuis nog even spreken om te vragen wanneer ik hun kant op moest komen. Toen ik de verpleegkundige aan de telefoon had kwam er zo’n pijnscheut dat ik even niet meer kon praten en echt moets “puffen”. Ze hoorde het en zei dat ik nu meteen wel mocht komen. Dat vond ik wel prima, maar zei haar wel even dat ik dan ook niet meer naar huis zou gaan.
‘s Avonds om 21.30 liepen we door de gangen van het ziekenhuis. Grappig hoe vaak je dan de opmerking van andere mensen krijgt: “Hou het nog effe binnen, dan is het geen kerstkindje!!”. Kon er toen ook wel om lachen, maar dat verging me de snel weer door een wee. Om 00.00 heb ik een prikje gekregen zodat ik iets kon slapen. Nou, dat ging prima. Ik voelde me een beetje dronken worden en HUP, weg was ik.
Om 04.00 werd ik wakker van de weeën. De arts kwam aanlopen en ze controleerde hoe ver ik was. 1 cm. Wat? Dat meen je niet! Dat wordt pas vanmiddag voordat ik dat kleintje in mijn armen heb, als je uitgaat van 1 cm per uur. Ik mocht ook m’n bed niet uit, want ik lag continu aan de CTG. De weeën werden steeds pijnlijker en duurde zoooo lang. Sommigen duurden wel 3 minuten en dan kreeg ik nog net 1 minuutje rust. Een verpleegkundige kreeg in de gaten dat ik het niet meer zo zag zitten en is bij me gebleven en heeft me echt super gesupport.
Om half 8 werd er weer gekeken hoe ver ik was. 4 Centimeter. Dat is dus echt een cm per uur. Mijn god, dit ga ik niet volhouden!
Om 08.06 zei ik tegen de verpleegkundige dat ik moest persen. Ze zei: “Dat kan niet, je had net nog maar 4 cm”. En daar kon ik het mee doen. Ik moest mijn persweeën maar lekker wegzuchten. Na een kwartier zei ik dat het echt erger werd en dat ik het niet tegen kon houden. Weet je wat ze deed? Ze zette me op een po! “Ga maar poepen” zei ze. Helaas voor hem, kreeg mijn man het ook wel zwaar te verduren met me. Echt letterlijk: “DIT IS JOUW SCHULD, VOLGENDE KEER DOE JE HET ZELF MAAR OF GA JE MAAR ADOPTEREN! IK DOE HET NIET MEER!” Sorry schatje!
Onwillend zat ik echt vanuit het niets mee te persen. Om half negen ging ze naar de verloskundige, maar die zat in de overdracht van dienst. Heb ik dat. De verpleegkundige kwam naar me toe en zei dat ze zouden kijken wat voor een pijnmedicatie ze me konden geven als ze klaar was met de dienstoverdracht.
Na een half uur (!) om 9uur kwam dat mens (sorry) eindelijk aangewandeld. “Zo”, zei ze, “gaan we eens even kijken hoe we je pijn kunnen verzachten”. Ik dacht bij mezelf:”Ja hoor, je doet maar, ik lig hier $#%# al drie kwartier persweeën weg te zuchten!”
Na inwendig onderzoek trok ze wit weg. (raar gezicht hoor, zo’n witte kleur bij een Japans meisje). Ze zei dat ze direct alles klaar moesten zetten want ik had volledige ontsluiting! Ineens gebeurde er echt een heleboel. Ik moest nog heel even 12 minuten mijn weeën wegzuchten (ja hoor, die 12 minuten lukt ook nog wel!)
Om 17 minuten over 9 mocht ik gaan persen en om 09.31 is onze Max Christopher geboren! Wat een geluk, wat een extase! Huilen zonder tranen! Kijken! Voelen! Ruiken! Kussen! IK BEN MAMA!
Groetjes, Maaike – Lees de reacties op dit bevallingsverhaal of plaats een reactie
Bevallingsverslag – de geboorte van Mila
Bijdrage door Mariëtte, 30 jaar en mama van Mila
Mijn verhaal
Ik ben dan eindelijk, na lang wachten, moeder geworden van een kerngezonde prachtige dochter genaamd Mila. Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.
Op 2 april was ik oorspronkelijk uitgerekend, maar rond die datum was er nog geen enkele aanwijzing dat het ging gebeuren. Op 1 april ben ik nog naar de verloskundige gegaan en die was ervan overtuigd dat het binnen een paar dagen zou gebeuren. NOT! En dan gaan mensen bellen, mailen en sms’en: “En? Merk je al iets? Is het al begonnen?” “NEEEE! Anders horen jullie het wel!” Op een gegeven moment word je er een beetje tureluurs van kan ik je melden. Maarja, allemaal goed bedoeld natuurlijk.
En daar zit je dan… Bij de minste of geringste kramp raak je al helemaal in paniek en denk je dat het eindelijk gaat beginen. Maar helaas. Op 15 april begin je dan toch rond 10.00 uur een beetje heftige kramp te krijgen en weet je zeker dat dit meer is dan alleen een beetje een naar gevoel (lees : spanning) in de buik. Rond 14.00 uur begonnen de krampen steeds heftiger te worden, dus toen heeft mijn overbezorgde man (met een gezicht als een hert wat in de koplampen van een auto kijkt) toch maar de verloskundige gebeld.
De verloskundige kwam rond 15.00 uur en na een kort onderzoek concludeerde ze dat ik 4 tot 5 cm ontsluiting had. Sjeeeeeeezus! Gemiddeld een centimeter per uur, dus ik zag het alweer “rooskleurig” in dat ik midden in de nacht naar het ziekenhuis kon gaan. Balen balen balen!
Nou, rustig blijven en gewoon wachten op wat er gaat komen.
Weeënstorm
Om 17.00 uur was de pijn echt niet meer te houden en er zat ook geen tijd meer tussen de weeën. (Later hoorde ik dat ik een “weeënstorm” had gehad, en als je dat hebt dan gaat het ineens heel snel, krijg je binnen no-time persweeën en is het gewoon enorm balen, nix aan te doen…) Manlief nogmaals de verloskundige gebeld en die adviseerde ons om dan toch maar naar het ziekenhuis te komen, dan zou zij ons daar wel opwachten. Maarja, voodat je een hoogzwangere vrouw met constante weeën naar beneden hebt ben je wel ff verder zeg maar. Elke keer als ik een stap wilde verzetten dan kwam er weer zo’n fijne wee.
Na ongeveer 45 minuten was het me dan toch gelukt om naar beneden te komen (vraag me niet hoe want die trap leek wel de trap van de eiffeltoren) en in de auto te gaan zitten/liggen/hangen. Gelukkig had ik alle spullen (autostoeltje/kleertjes/camera) al in de auto gedeponeerd, want ik denk niet dat manlief daaraan gedacht zou hebben op dat moment.
Met 120 door de bebouwde kom
Zo… we zijn onderweg. Dinsdagavond, midden in de avondspits. Ook nog leuk (we wonen in de polder) een tractor voor ons en alleen maar tegenliggers, dus inhalen ho maar! De schade van de voor ons uit sukkelende tractor flink ingehaald op de Graafseweg in Nijmegen (kilometertje of 120…) Na een reis die uren leek te duren (ik lag dan ook te puffen en te hijgen op een platliggende bijrijdersstoel) kwamen we dan eindelijk (rond 18.30 uur) aan bij de Eerste Hulp van het Canisius Ziekenhuis te Nijmegen.
Gelukkig kende mijn man de portier van de Eerste Hulp, dus we konden de auto even laten staan en de portier brulde door de telefoon dat er NU iemand naar de ingang moest komen, omdat er anders een baby in een auto geboren zou worden. Het leek wel een aflevering van E.R. op een gegeven moment! En hup, daar kwam een verpleegkundige (Miranda, heel tof mens) en Magda (de verloskundige) aangehold (op de Phoebe manier van Friends.) met een rolstoel.
Hoppakee! Ik werd in de rolstoel gegooid en met een noodgang door de gang, in de lift, nog een gang door en hup op een bed gegooid in een kraamkamer. De verloskundige: “Oeh, al 10 cm onsluiting, da’s mooi!” (ja hartstikke mooi, laat me nu maar gaan persen denk je ook niet??!) De vliezen werden doorgeprikt (niets van gemerkt) en pakweg 45 minuten later had ik een prachtige dochter (die me overigens meteen onderpoepte, leuk joh dat meconium, dat plakt net zoiets als pattex) in m’n armen!
Poehhhh…
Beschuit Met Muisjes
Familie gelijk gebeld (die helemaal in tranen aan de telefoon) lekker beschuit met muisjes, boterhammen, koffie, nog een koffie en nog een koffie genuttigd, gedouched, even gerelaxed en toen weer lekker naar huis. Maar nu met z’n drieën!
Groetjes, Mariëtte – Lees de reacties op dit bevallingsverhaal of plaats een reactie
Bevallingsverslag – de geboorte van Tijmen
Bijdrage door Boris, 32 jaar en papa van Tijmen
Mijn verhaal
Precies een week eerder dan verwacht, is vanmiddag om 13.20 uur onze kersverse zoon Tijmen geboren in het ziekenhuis te Nijmegen.
Suzanne heeft echt een zwangerschap ‘uit het boekje’ gehad en dat is voor beiden reuze prettig kan ik je zeggen. Alleen de afloop liep iets anders dan gepland: De vliezen braken al op Tweede Kerstdag om 05.30 uur (normaal beginnen eerst de weëen en dan pas breken de vliezen) Niets aan het handje eigenlijk.
We wilden heel graag thuis bevallen en dan is het vaak een noodzaak dat je binnen 24 uur uur na het breken van de vliezen gaat bevallen, dit i.v.m. met een verhoogde kans op complicaties als infecties e.d.
Eerste weeën
Enfin, verloskundige gebeld toen gistermiddag om 5 uur de eerste weëen op begonnen te treden. De eerste weëen waren vrij regelmatig om de 7 a 8 minuten. Standaard duurden ze 30, 31 of 32 seconden (aldus mijn Nokia stopwatch 
) Dit was erg prettig omdat ik Suzanne precies kon vertellen hoelang een wee nog zou duren.
Ik heb tot 2 uur ‘s nachts vier A4-tjes volgeschreven met de wee-statistieken; tijd en duur. In deze eerste uren breekt ook de fase aan dat de man overspoeld word met schuldgevoel welke zich uit in: Wil je wat drinken? “Moet ik je rug masseren? Biertje?” 
Dit leer je heel snel af als je ‘de blik’ krijgt. Voor mensen die ‘de blik’ niet kennen: kijk eens naar Linda Blair in The Excorcist Nee hoor, overdreven. Op een gegeven moment weet je dat ze je echt wel dingen zal vragen als ze daar om verlegen zit (en dat deed ze dan ook).
Pijn
Rond twee uur vanacht werden de weëen heftiger en volgde elkaar standaard op om de 3 minuten. De pijn die in deze fase ontstaat komt niet in het woordenboek van een man voor. Vergelijk het met een voet plaatsen op de trapper van je fiets en dat deze er vanaf glijdt. Je ‘zaakje’ beland op de dwarsstang (welke overigens alleen op mannenfietsen zitten en niet op die van vrouwen, heel gek). Vermenigvuldig dit gevoel met 10 en ook nog eens om de drie minuten, 1 minuut lang (*slik*).
Suzanne zegt vervolgens heel kalm: ‘ga ze maar even bellen’. Paniek! Telefoon! Telefoonnummer! Ik besefde dat mijn Nokia reeds geruime tijd vol zweet zat vastgeklemd in mijn handpalm. FF snel beneden in de keuken bellen (“kan ik gelijk een sigaret onder de afzuigkap roken”).
Het schijnt ontzettend druk te zijn deze nacht. Onze dienstdoende verloskundige heeft nog 3 andere klantjes die in de wachtrij staan. Om 4 uur is ze er dan eindelijk en controleert het hartje, ontsluitingsfase, e.d. Suzanne had nog een uur de tijd om thuis te bevallen. Weinig kans met 3 centimeter ontsluiting, terwijl je 10 nodig hebt. De overige 7 centimeter zouden nog minimaal 7 uur (!) duren.
Snel naar het ziekenhuis
Op naar het ziekenhuis, dus. In de stromende regen Suzanne in de auto zetten en rustig wegrijden. “Pas op voor kuiltjes enzo”, probeerde ze nog lief te zeggen, maar ik had de eerste rioolput al vol geraakt. ‘Sorry!’.
Binnen 16 minuten stonden we voor het Radboud (heel zachtjes gereden en maar 1 rood licht genegeerd. Heel netjes voor iemand die gemiddeld 1 bon per maand krijgt).
Klokslag 05.00 uur lag Suzanne netjes te puffen in verloskamer 1. “Ruim 4 centimeter ontsluiting. Ik verwacht het niet eerder dan 12 uur morgenvroeg”, aldus de dienstdoende arts. En dan zakt de grond weg onder je voeten. Je bent beide al 18 uur wakker. “Ik trek het nog wel een uur of 8, maar Suzanne is al bijna doodop en staat strak van de pijn”. We keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde: OH NEE!!
Dan komt de periode van pijngrenzen verleggen voor Suzanne. And boy, wat kunnen vrouwen dat! De weëen worden met de minuut zwaarder en duren nu soms 2 minuten. De echte laatste bikkels onder de mannen hadden nu zeker het loodje gelegd. Seconden lijken uren te duren en Suzanne zegt al geruime tijd niets meer. Ze lijkt volledig in trance, en oh, wat had ik medelijden met ‘r.
Ik weet 10 minuten in een REM-slaap te komen totdat Suzanne me, na 5 uur zwijgen, vraagt mee te puffen omdat ze bang is dat ze al gaat persen (en dat mocht nog even niet)
Het einde in zicht
En dan eindelijk gaan ‘gewone weëen’ over in persweëen. En dat lucht op, vooral voor Suzanne. Het einde van de pijnbank komt in zicht. Ze krijgt nog snel even een spuitje tegen de pijn…
Na 20 uur bikkelen gaat Suzanne zonder mokken de laatste fase in. En ze is geweldig! In de laatste 10 minuten besluit de arts een knip te zetten om Suzanne en de kleine wat te helpen. (voor de kinderloze mannen onder ons: ik ga NIET uitleggen wat een ‘knip’ is OEF!!)
35 minuten later kijk ik in de ogen van een knaapje van 3810 gram (‘en dat is een behoorlijke knoeperd’, wist men ons te vertellen) en wat er *dan* door je heengaat….. onbeschrijflijk. Tijmen had een lichte koorts waar ie nu weer vanaf is. Ter observatie blijft ie toch nog even 24 uur onder de broeders, Suzanne dichtbij ‘m.
Suzanne maakt het goed, alhoewel ze nog wel even moet herstellen. 32 uur wakker, baren en ook nog superlief blijven vergt een hoop van een mens… Ik zit nu alleen thuis, 36 uur wakker en strak van de koffie en tegelijkertijd hondsmoe van het meepuffen. Ik had het voor geen goud willen missen!
Suzanne mag uiterlijk zaterdag a.s. weer naar huis.
Groetjes, Boris
Heb jij zelf ook een leuk verhaal? Stuur dan even een mailtje naar info [at] beschuitmuisjes.nl of gebruik het contactformulier.
Meer verhalen
Mariette over week 37 van de zwangerschap
Mariette over week 40 van de zwangerschap