15 Januari - controleNa een spannende week was het eindelijk donderdag 15 januari en mocht ik weer op controle. Samen met mijn moeder vertrok ik richting ziekenhuis. Na een kort gesprekje met de gynaecoloog, over hoe het met mij gaat en hoe ik me voel, volgt de echo. Al snel blijkt dat ik niet veel wijzer ga worden, want meten doet hij nu niet omdat dat te kort geleden is dat hij dat gedaan heeft (1 week). Hij wil niet dat zowel moeder als oma ‘van de leg’ af raken. Wel bekijkt hij de dopplers: metingen van de doorbloeding van de navelstreng en ‘ademhaling’ van ons kindje. Hieruit blijkt dat ons kindje het nog heel goed maakt in mijn buik. Gelukkig maar! Het vruchtwater is hetzelfde gebleven. Inleiden (wat normaal gezien wel gedaan zal worden) doet hij bij mij enkel bij uiterste noodzaak omdat ik bij Lynn een keizersnede gehad heb.
26 Januari - controleAnderhalve week na de vorige controle ‘mag’ ik weer. Een late controle deze keer, om 16.10 uur. Zoals ik al wel verwacht had, zijn de afspraken van de gynaecoloog allemaal wat uitgelopen en daarom word ik pas om 16.40 uur naar binnen geroepen. Ik vind het wel best, zo spannend is het niet meer, al zeg ik het zelf, omdat ik toch de 37 weken al gepasseerd ben.
Ik ben wel erg benieuwd naar het verdere verloop van mijn zwangerschap. Of ons kindje een groeispurt gedaan heeft (al verwacht ik van niet) en of het al ingedaald is (dat gevoel heb ik wel!). De gynaecoloog laat er geen gras over groeien en voert eerst de echo uit met de metingen: ons kindje groeit wel, maar mondjesmaat. Vorige keer was de hoofdomtrek nog 28.3 cm, nu is deze 28.9 cm: 0.6 cm in 11 dagen tijd erbij. Dat is niet veel natuurlijk. Maar oké, ons kindje groeit.
De dopplers zijn ook weer goed. Ons kindje oefent de ademhalingsbewegingen goed en lijkt het nog prima naar de zin te hebben daar binnen! De gynaecoloog maakt dus (nóg) geen afspraak voor het inleiden van de bevalling. En dat valt me eigenlijk wel even tegen. Thuis vloeien de tranen rijkelijk als ik mijn man (telefonisch) informeer over het reilen en zeilen. Voor zijn beroep zit hij in Zuid-Duitsland en op zulke momenten mis ik hem enorm. Natuurlijk.
GriepEn ja, Nu begint het te wegen allemaal. Afgelopen week een flinke griep te pakken gehad en ik heb dan ook de hulptroepen (oma’s) in moeten schakelen om voor onze meiden te zorgen. Ik was echt tot niets in staat: hoge koorts en alleen maar slapen. Drie dagen lang niets gegeten en enkel kleine slokjes water drinken was alles wat ik kon doen en kon binnenhouden. Het hoesten was enorm vervelend en niet tegen te gaan. Met elke keer als gevolg van zo’n onbedaarlijke hoestbui (die uit het niets kwam) dat ik een paar druppels urine verloor. Lang leve de TENA-verbandjes. En wat ben ik blij dat ik er enkel in de zwangerschap last van heb!
Heerlijk hoopje mensHet slapen gaat ook steeds minder goed, ik lig gewoon niet lekker meer. Lopen gaat ook niet fatsoenlijk meer, ik lijk wel een eend. En met die dikke buik voel ik me ook niet bepaald aantrekkelijk meer. Ik voel me meer een kruising tussen een pinguïn en een olifant, maar ik weet gelukkig dat dit erbij hoort. Dit zijn de laatste loodjes en die wegen het zwaarst! Nog even doorzetten geblazen en dan heb ik strakjes weer een heerlijk hoopje mens in mijn armen. Was het maar vast zo ver! Zucht….
Op naar 5 februari maar weer, dan is de volgende controle gepland. Voorafgegaan door een hartfilmpje (een CTG).
Groetjes,
Mascha
