Zaterdag gaat mijn 38ste week in. Wat een raar idee dat ons kindje over 2 weken gaat komen, maar dat dat net zo goed pas over 4 kan zijn, of al volgende week. Het is net roulette, maar dan altijd prijs!
Zo tegen het einde van de zwangerschap ben ik bijna bang dat ik het ga missen; de mooie kogelronde buik, de blikken op straat, de attentie om me heen (dat schijnt wel over te zijn als je eenmaal een krijsend geval meesleurt), het verbonden gevoel met de bewegingen van mijn kind en het zeker weten dat ze daar zit. Veilig. Maar wie hou ik nu voor de gek? Al ga ik fluitend door de 9 maanden heen, eigenlijk is het een bron van continuerend ongemak. Bij het grote publiek bekende en erkende gruwelverhalen zijn natuurlijk de ochtendmisselijkheid en de bevalling. Maar elke fase heeft weer zijn eigen kwalen, waar je nooit iemand over hoort, tot je er zelf inzit.
Bij velen is de ochtendmisselijkheid de aankondiging van de zwangerschap, die zich helemaal niet beperkt tot die paar uurtjes per dag. In mijn geval ben ik 24-7 misselijk geweest. Hou dat maar eens vol beste mannen, een kater van 4 maanden. Daarna, zo hield ik me destijds op de been, “zou de extra doorbloeding een gezonde blos te voorschijn toveren en zouden bad-hair-days voorlopig tot het verleden behoren”. Not. Misschien is dat het geval bij bleke Nederlandse winterhuidjes, maar in de tropische hitte heb ik maanden met een rood aangelopen, zweterig en daardoor puisterig glimhoofd rondgelopen. Het haar bleek wel te kloppen en daar geniet ik dan ook met volle teugen van. Al weet ik dat het tijdelijk is en de uitval hierna extra hard zal toeslaan.
Vervolgens moet je wel voldoende drinken, maar als grote natuurlijke tegenstrijdigheid wordt je blaas kleiner. Zo kan ik er momenteel 's nachts elk half uur op uit, waarbij ik iedere keer het opstaan-ritueel moet uitvoeren. Een paar gehandicaptenbeugels boven het bed zouden hierbij zeer welkom zijn. Maar ook het simpel omdraaien vanuit de gedwongen zijligging is een proces met de nodige handgrepen. Je zou voor minder naar de slaappillen grijpen. Maar in dit geval doe je het af met de grap ‘dat je alvast kunt wennen aan de korte nachten.’
Al het bovenstaande verbleekt echter bij de huidige ellende: het jeukende ballonhondjes-huid syndroom. Waar zijn mijn enkels gebleven? En die gespannen worstjes, zijn dat mijn vingers en tenen? Op sommige warme dagen blijk ik tot drie kilo vocht vast te houden. Al heb ik dan het geluk dat ik de hele dag op blote voeten kan rondslenteren, ik kan je vertellen: ook dat is pijnlijk! En jeuk is leuk? Het voelt alsof ik in brand sta en ik zou het liefst naar een vork grijpen om alle huid af te krabben.
Het schijnt allemaal normaal te zijn en ‘erbij te horen’. Je lichaam stelt zijn afweer omlaag om te zorgen dat het dat lichaamsvreemde wezen in je buik niet gelijk als ongewenst afstoot. Dus ben je vatbaarder voor al die andere invasies. Bovendien loop je er liever niet mee te koop; een aankomend moeder die ronduit klaagt, dat is not done. En dan zouden vrouwen hypochonders zijn? Als niemand kijkt, hang ik met mijn voeten in de lucht en ik smeer me in met amandelolie. Al spreken andere bronnen weer tegen dat dit zou helpen, ik ruik in ieder geval nu lekker naar marsepein.
Maar blijkbaar ziet het er toch best heftig uit, want mensen vragen me vaak of ik het niet al zat ben. Daar hoef ik dan niet lang over na te denken: NEE!! Al deze ongemakken ervaar ik voor het eerst en het blijft enorm spannend hoe dit verder afloopt. Bovendien zijn de positieve ervaringen echt heel intens. Wat werkt de natuur toch mooi.
Voorlopig wil ik nog best even in de sinterklaas-sfeer blijven: Vol verwachting kloppen mijn niet één, maar tijdelijk twee harten!
Gerelateerde artikelen:
Donataal - De buikbandDonataal - Even... snel... een afspraakDonataal - ZwangerschapslectuurDonataal - Dubbel in het diepe