Mariette is 30 jaar en 15 april 2008 bevallen van een kerngezonde dochter, genaamd Mila. Eerder schreef zij op Beschuit Met Muisjes al over haar ervaringen in de 37e en 40e week van haar zwangerschap. Ditmaal het bevallingsverslag
BevallingsverslagIk ben dan eindelijk, na lang wachten, moeder geworden van een kerngezonde prachtige dochter genaamd Mila. Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.
Op 2 april was ik oorspronkelijk uitgerekend, maar rond die datum was er nog geen enkele aanwijzing dat het ging gebeuren. Op 1 april ben ik nog naar de verloskundige gegaan en die was ervan overtuigd dat het binnen een paar dagen zou gebeuren. NOT! :14
En dan gaan mensen bellen, mailen en sms’en: "En? Merk je al iets? Is het al begonnen?" "NEEEE! Anders horen jullie het wel!" Op een gegeven moment word je er een beetje tureluurs van kan ik je melden. Maarja, allemaal goed bedoeld natuurlijk.
En daar zit je dan... Bij de minste of geringste kramp raak je al helemaal in paniek en denk je dat het eindelijk gaat beginen. Maar helaas.
Op 15 april begin je dan toch rond 10.00 uur een beetje heftige kramp te krijgen en weet je zeker dat dit meer is dan alleen een beetje een naar gevoel (lees : spanning) in de buik. Rond 14.00 uur begonnen de krampen steeds heftiger te worden, dus toen heeft mijn overbezorgde man (met een gezicht als een hert wat in de koplampen van een auto kijkt) toch maar de verloskundige gebeld.
De verloskundige kwam rond 15.00 uur en na een kort onderzoek concludeerde ze dat ik 4 tot 5 cm ontsluiting had. Sjeeeeeeezus! Gemiddeld een centimeter per uur, dus ik zag het alweer "rooskleurig" in dat ik midden in de nacht naar het ziekenhuis kon gaan. Balen balen balen! :N
Nou, rustig blijven en gewoon wachten op wat er gaat komen.
WeeënstormOm 17.00 uur was de pijn echt niet meer te houden en er zat ook geen tijd meer tussen de weeën. (Later hoorde ik dat ik een "weeënstorm" had gehad, en als je dat hebt dan gaat het ineens heel snel, krijg je binnen no-time persweeën en is het gewoon enorm balen, niets aan te doen...)
Manlief nogmaals de verloskundige gebeld en die adviseerde ons om dan toch maar naar het ziekenhuis te komen, dan zou zij ons daar wel opwachten.
Maarja, voodat je een hoogzwangere vrouw met constante weeën naar beneden hebt ben je wel ff verder zeg maar. Elke keer als ik een stap wilde verzetten dan kwam er weer zo’n fijne wee.
Na ongeveer 45 minuten was het me dan toch gelukt om naar beneden te komen (vraag me niet hoe want die trap leek wel de trap van de eiffeltoren) en in de auto te gaan zitten/liggen/hangen.
Gelukkig had ik alle spullen (autostoeltje/kleertjes/camera) al in de auto gedeponeerd, want ik denk niet dat manlief daaraan gedacht zou hebben op dat moment.
Met 120 door de bebouwde komZo... we zijn onderweg. Dinsdagavond, midden in de avondspits. Ook nog leuk (we wonen in de polder) een tractor voor ons en alleen maar tegenliggers, dus inhalen ho maar! De schade van de voor ons uit sukkelende tractor flink ingehaald op de Graafseweg in Nijmegen (kilometertje of 120...)
Na een reis die uren leek te duren (ik lag dan ook te puffen en te hijgen op een platliggende bijrijdersstoel) kwamen we dan eindelijk (rond 18.30 uur) aan bij de Eerste Hulp van het Canisius Ziekenhuis te Nijmegen.
Gelukkig kende mijn man de portier van de Eerste Hulp, dus we konden de auto even laten staan en de portier brulde door de telefoon dat er NU iemand naar de ingang moest komen, omdat er anders een baby in een auto geboren zou worden.
Het leek wel een aflevering van E.R. op een gegeven moment! En hup, daar kwam een verpleegkundige (Miranda, heel tof mens) en Magda (de verloskundige) aangehold (op de Phoebe manier van Friends.) met een rolstoel.
Hoppakee! Ik werd in de rolstoel gegooid en met een noodgang door de gang, in de lift, nog een gang door en hup op een bed gegooid in een kraamkamer. De verloskundige: "Oeh, al 10 cm onsluiting, da’s mooi!" (ja hartstikke mooi, laat me nu maar gaan persen denk je ook niet??!) :4
De vliezen werden doorgeprikt (nix van gemerkt) en pakweg 45 minuten later had ik een prachtige dochter (die me overigens meteen onderpoepte, leuk joh dat meconium, dat plakt net zoiets als pattex) in m’n armen!
Poehhhh...
Beschuit Met MuisjesFamilie gelijk gebeld (die helemaal in tranen aan de telefoon) lekker beschuit met muisjes, boterhammen, koffie, nog een koffie en nog een koffie genuttigd, gedouched, even gerelaxed en toen weer lekker naar huis. Maar nu met z’n drieën!
Groetjes, Mariëtte
Gerelateerde artikelen:
Bevallingsverslag van BorisMascha - week 14 van de zwangerschapMariëtte - week 40 van de zwangerschapMariëtte - week 37 van de zwangerschap
