BeschuitMetMuisjes.nl

Beschuit Met Muisjes – Alles over zwanger worden, de bevalling en de geboorte van jouw baby.

Zware bevalling

31 Januari, verjaardag van mijn lieve zwagertje.
Ik zit nog zo’n 8 tot 12 dagen voor mijn uitgerekende datum (de verloskundigen kunnen het maar niet eens worden over de datum, de één zegt 8 februari en de ander zegt 12 februari). Ik vind het allemaal best. het gaat nog prima dus waarom zouden we niet naar zijn verjaardag gaan. De aanstaande bevalling is natuurlijk hét onderwerp van gesprek en iedereen wil weten hoe ik me voel. Ik voel me prima, ben alleen een beetje moe.. is dan ook iedere keer het verhaal.

De volgende dag bij mijn ouders. Mijn vader heeft als zogenaamde deskundige de opvatting dat een eerste bevalling altijd overtijd is (ja natuurlijk pa……) Ik weet zeker van niet. Ik ben er heilig van overtuigd dat de bevalling zich in de aankomende week gaat aandienen. We spreken af dat we dinsdag komen eten, scheelt mij weer koken.

2 Februari. Ik ben nog lekker wat aan het rommelen en wat laatste dingetjes in de babykamer aan het zetten. terwijl ik ook nog werk (eigen onderneming, dan krijg je dat) Ach zolang ik mij prima voel is er niks aan de hand en kan ik het gewoon doen vind ik. Ook de verloskundige ziet er geen bezwaar in. ‘s Avonds maar op tijd naar bed, want vermoeid dat ben ik wel. ‘s Nachts rond een uur of 3 word ik wakker. Ik voel om me heen en het is overal nat. Vreemd, de laatste keer dat ik in mijn bed plaste was ik 4….Ik sta op en voel een golf vocht “lopen”. Dit lijkt wel op gebroken vliezen. Ik maak mijn man wakker (heel blij want hij moet om vijf uur ‘s ochtends zijn bed uit). Ik bel de verloskundige. Die neemt wat slaperig (heel gek) de telefoon op. Ik leg het verhaal uit en hij beloofd de volgende ochtend langs te komen.

3 Februari. Mijn schoonmoeder komt schoonmaken (altijd op dinsdag.), Ik leg het verhaal uit en om 11 uur staat de verloskundige voor de deur. Inderdaad het zijn gebroken vliezen. Ik moet nu binnen 24 uur gaan bevallen anders moet ik naar het ziekenhuis. Voor de zekerheid stuurt hij me naar het ziekenhuis voor een CTG en een uitstrijkje. Na het ziekhuisbezoek bel ik mijn moeder met de mededeling dat ik niet kom eten en leg de reden uit. Ze belooft dat ze ‘s avonds nog even langskomen voor een lekker bakkie koffie. De rest van de dag ben ik lekker aan het werk achter de computer, maar ik voel niks. Wel veel beweging maar geen weeen, en daar ben ik nu toch echt wel aan toe.

4 Februari. Nog steeds geen bevalling in zicht. Ik moet me weer melden in het ziekenhuis want er moet weer een CTG gemaakt worden. Nog steeds niks te zien en ik voel ook nog niks. Ik mag weer gaan met de mededeling dat ik me de volgende ochtend om 6.45 uur moet melden om ingeleid te worden. We gaan weer weg en besluiten lekker te gaan winkelen. Ik hoef toch niet plat van de dokter dus ik kan maar beter nog wat leuks gaan doen, dan gaat de tijd sneller. Na het eten besluit ik nog wat te gaan werken want ik voel me prima en heb nog steeds nergens last van. Ik ga naar de WC en dan zie ik dat het vruchtwater niet helder is. Ik besluit het ziekehuis te bellen en op advies van hen gaan we nog naar het ziekenhuis. Na een derde CTG is er nog niks te zien en de arts vind dat ik best weer naar huis mag om nog lekker even in eigen bed te slapen. Hij ziet me donderdagochtend wel verschijnen. En dus maar weer naar huis

5 Februari. Eindelijk!! Vandaag gaat het zeker gebeuren. Wij melden ons exact om 6.30 uur in het ziekenhuis. De kamer is al vrij en wij installeren ons. De arts komt en constateert dat ik 1 centimeter ontsluiting heb. Dat betekent dat het infuus met weeeenopwekkers er in mag. Na vele pogingen lukt het ze eindelijk om het infuus aan te leggen. Ik wacht rustig af. Ik heb leesvoer bij me en bovendien is er televisie aanwezig dus we hebben genoeg tijdverdrijf-mogelijkheden. Ieder kwartier komt de verpleegkundige om het infuus omhoog bij te stellen, maar op de CTG is er nog niks te zien, hoewel ik wel degelijk wat voel. Om 10.30 heb ik zoveel pijn, de weeen komen om de minuut en ik heb geen tijd om er tussenin op adem te komen. De verpleegkundige komt weer en zegt doodleuk..”Goh er is nog niet veel weeenactiviteit te zien hé”…. Ik wil haar bijna neerschieten maar volsta met de mededeling dat ze dan maar even 10 minuten moet blijven om te zien hoeveel pijn ik eigenlijk heb. Na 5 minuten weet ze voldoende. Ik heb wel degelijk hele zware weeen maar de CTG registreert ze niet waardoor het infuus inmiddels veel te hoog staat en ik dus vreselijk veel pijn heb. Ze besluit om te wachten met het opvoeren van het infuus en haalt de arts. Die komt pas (!!!!!!!) anderhalf uur later en de weeen zijn er niet minder op geworden. Ik vraag of ik AUB!!!!!!!!! wat tegen de pijn kan krijgen en na een onderzoekje blijkt dat ik 5 centimeter ontsluiting heb en ik mag als ik wil een ruggenprik. Voordat hij is uitgesproken heb ik al op de meest vriendelijke manier gezegd (Ga die anesthesist I^%@&%^@$ nu halen!!!!!!!!) dat hij de anesthesist mag laten komen.
Die vind het echter nodig om eerst te gaan lunchen, maar komt toch maar heel snel terug van dat plan.
Eindelijk die ruggenprik. Om 3 uur komt de dokter weer kijken en door de ruggenprik ben ik zo gezellig dat we nog grapjes maken ook. Nog een rondje onderzoek en de conclusie is dat ik 6 centimeter ontsluiting heb. De dokter merkt op dat het nog wel zo’n 4 uur kan gaan duren….Ik zucht en ga weer TV kijken.
Nog geen uur later voel ik een ernstige druk op mijn onderrug. Ik denk zelf dat ik naar de WC moet, maar kan het niet plaatsen omdat ik maar half iets voel, door de ruggenprik. De dokter komt en ik leg het verhaal uit. Weer een rondje onderzoek en de opmerking “ik voel het hoofdje al” besluit mijn lichaam in de stressshouding te schieten. Ik voel niks en de ruggenprik moet uit. Nou ik kan je veretellen dat je daar niet vrolijk van wordt!!! De pijn komt in alle hevigheid terug en ik wil persen maar het mag niet. Als de dokter komt zegt ie dat ik mag beginnen. Maar ik kan niks met mijn benen want de ruggenprik is nog niet uitgewerkt. Gelukkig komen de verpleegsters helpen. De dokter denkt dat het nog wel even gaat duren. Maar daar heb ik geen zin in!!!! Ik wil dat het nu afgelopen is. Ik haal nog een keer adem en dan schiet ze eruit, onze dochter.

5 Februair 16.57 uur!!!! Léanne Lynn is geboren. Ik heb nog gen kwartier persweeen gehad en ze is er al. Ik heb 3 keer geperst. Ik ben nu ook helemaal niet moe en voel me zo fit als een hoentje. Dochterlief is 3036 gram en 50 centimeter. Ze gilt de boel even bij elkaar, maar valt erg snel in een diepe slaap. Ik ga me douchen en aankleden en eindelijk weer even rechtop in bed zitten. Na het eten komen de trotse opa’s en oma’s om het mooie wonder te bekijken.

6 Februari. Na een lange dag ziekenhuis mag ik eindelijk naar huis. het grote genieten gaat beginnen. De kraamhulp is een engel en we wandelen door de eerste week heen alsof het niks is. Het gaat heerlijk met de kleine meid en ze doet het goed op de flesvoeding (borstvoeding was een drama).

Inmiddels is ze alweer 3 maanden oud en het zonnetje in huis. Ze groeit goed en ook het consulatiebureau is tevreden. De prikjes maken haar niks uit. Die neemt ze voor lief en huilen doet ze er ook niet van. Al met al een heerlijk gezonde baby die het me gelukkig niet moeilijk maakt. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest als op mijn mooie kleine dochter!