BeschuitMetMuisjes.nl

Beschuit Met Muisjes – Alles over zwanger worden, de bevalling en de geboorte van jouw baby.

Vlokkentest

Vandaag was een spannende dag. Om 7 uur ging de wekker, zodat we op tijd zouden komen in het ziekenhuis in Arnhem. Vandaag was de dag van de vlokkentest.

Fragiele x-syndroom
Sinds vorige week weet ik dat ik drager ben van het fragiele x-syndroom. Dat is een vrij onbekend syndroom dat de oorzaak kan zijn van het krijgen van een gehandicapt kindje. Toen ik net in verwachting was, zaten mijn vriend en ik middenin een verbouwing/verhuizing. Aangezien het zou opvallen als ik opeens niet zoveel meer zou doen, hadden we besloten om het heel snel tegen onze ouders te vertellen. Mijn moeder wist te vertellen dat ze ooit gebeld was door het ziekenhuis of ze een test wilde laten doen of zij drager was van het fragiele x-syndroom, maar het was zo ver weg in de familie dat ze besloot om er niets mee te doen. Ze heeft enkele weken geleden toch nog maar even gebeld naar het Radboud Ziekenhuis en een dag later had ik zelf contact met de arts. Zij legde me dat het mogelijk was dat ik drager zou zijn en welke consequenties dat voor ons had. Een dag later zat ik met mijn vriend al in het ziekenhuis om een DNA-test te doen en om nadere uitleg te krijgen over het syndroom. Het voelde heel onwerkelijk. Er volgden 3 weken van wachten…

De uitslag
Vorige week maandag kon ik de spanning niet meer aan en heb ik zelf gebeld naar het ziekenhuis of de uitslag al bekend was. Eigenlijk moest ik nog 2 dagen geduld opbrengen, maar het lukte me echt niet meer. De uitslag was inderdaad nog niet bekend, maar de dokter beloofde me de volgende ochtend contact op te nemen met het laboratorium en daarna met ons. Eigenlijk gingen we toch wel uit van een goede uitslag, ook al was ik bang dat het niet goed zou zijn. Om half 12 kregen we een telefoontje: de DNA-test was mislukt en moest dus nog een keer gedaan worden (op het laboratorium). Ze moeten het altijd 2x testen voor het geval dat er iets fout gaat. Maar de dokter had wel een onofficiële uitslag: ik was drager van het fragiele x-syndroom. Dit was dan wel de onofficiële uitslag, maar we moesten niet rekenen op een ander (beter) resultaat. Onze wereld stond op zijn kop.

Weer naar het ziekenhuis
De dag erop zijn we weer halsoverkop naar het ziekenhuis gegaan. Dit keer voor een geslachtsbepaling. Dat was niets anders dan bloedprikken, zodat ze konden kijken of we een jongetje of een meisje zouden krijgen. Een meisje is over het algemeen beter, maar ook daar zijn weer uitzonderingen bij. Aan de hand van die uitslag konden we bepalen of we wel of geen vlokkentest wilden doen, maar wij wilden het hoe dan ook zeker weten.

Echo en bloedprikken
Eerst maakte de dokter een echo om te zien hoever ik was om te kijken of ik de week erop wel een vlokkentest kon laten doen. Daar moet je namelijk minimaal 11 weken zwanger voor zijn. Het was heel raar, want we zagen ons kindje helemaal compleet op de echo: het hoofdje, het lijfje, de armpjes en beentjes. En wat lag het toch te spartelen! Het hartje klopte; we konden het gewoon zien kloppen. Dat was ons kindje! De dokter vertelde me dat ik ongeveer 10 weken zwanger was en dat het tussen de 3,2 en 3,7 centimeter groot was.
Daarna moesten we beide nog bloedprikken voor de geslachtsbepaling, maar dat was niet zo erg. We moesten een week wachten op de uitslag en voor we de vlokkentest konden doen.

Vlokkentest
Afgelopen dinsdag hebben we gehoord wat het is: een meisje of een jongen. Ik ga het hier nog niet vertellen, want ik vind het zo’n leuk geheimpje. En vandaag zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan, maar deze keer voor de vlokkentest. Ik was ontzettend zenuwachtig en ik was erg bang voor de test. Toen ik bij de dokter zijn kamer binnenliep, barstte ik in tranen uit. Mijn vriend probeerde me rustig te krijgen, maar de spanning was gewoon even te groot. De zuster kwam aangesneld met een enorme zakdoek en de dokter zei dat we maar snel moesten beginnen, zodat het ook snel voorbij zou zijn.
Ik moest op een bank liggen (heel charmant) met mijn benen wijd. Toen kreeg ik vloeistof op mijn buik om een echo te maken, zodat we ons kindje konden zien. En de dokter natuurlijk ook… Hij vertelde me heel rustig wat hij ging doen: eerst jodium van onder smeren en daarna de eendenbek. Ook mijn baarmoederhals smeerde hij in met jodium. Daarna ging hij met een soort slangetje (ik weet het niet precies, want ik durfde niet zo goed te kijken) naar binnen en ik zag hem op de echo de placenta binnendringen. Daarna nam hij vlokken weg. De zuster zei dat het een beetje weeïg gevoel kon geven, maar ik merkte er niks van. Hij spoot de vlokken en het bloed in een schaaltje en de laborante (denk ik) liep ermee weg om te kijken of het voldoende was. Daarna kreeg ik een spuit, omdat ik met mijn bloedgroep antistoffen kan aanmaken tegen ons kindje met een miskraam toch gevolg. Trillend stond ik op mijn benen en ik voelde me opgelucht dat het voorbij was. Toen we de kamer uitliepen, gaven de dokter en de zuster ons een hand. De zuster wenste me heel veel sterkte; dat vond ik zo lief.

Nu volgen dus de 3 lange weken van wachten… Niets kan de tijd versnellen en daar baal ik wel van. We hopen gewoon op een goede uitslag en dat ik ergens eind februari van een gezonde ……. mag bevallen.

Ingestuurd door: Miss T