header

Verplicht rust nemen

Eindelijk… Afgelopen zaterdag was het zover: eindelijk onze pretecho! Helemaal blij en ja, ook wel een beetje zenuwachtig stappen we met ons gezinnetje in de auto om naar onze afspraak te gaan. Hopelijk worden er geen ‘rare’ dingen gezien én weten we strakjes of we een zoon of een dochter erbij krijgen. Een broertje of zusje voor Lynn en Gwen.

Lynn is helemaal in haar nopjes want zij mag het gaan vragen, want dat wilde ze graag. Gwen vindt het allemaal wel best. Zij begrijpt er nog niet zo veel van.

De echo
Om 13.30 uur mag ik gaan liggen, met ontblote buik die vol wordt gespoten met gel. Na enige uitleg van de echoscopiste wordt de echo gestart (en de opname op DVD incl. gesproken tekst van haar). We zien al meteen een mooi profiel van ons kindje. Het wipneusje is goed te zien! Wat dat betreft lijkt hij/zij sprekend op Gwen, op haar echo’s was ook altijd zo’n mooi wipneusje te zien.

De placenta ligt aan de voorkant en de echoscopiste vraagt aan mij of ik het kindje al wel gevoeld heb. Dat heb ik wel, maar het blijft voorlopig nog bij ‘kriebelen’, wat niet gek is omdat de placenta in de weg zit. We zien mooie beelden van ons kindje en dan gaat ze eens kijken ‘tussen de beentjes’, maar de navelstreng zit er voor, dus nee, nog niet te zien. Misschien later tijdens de echo.

Ze kijkt eerst verder naar de orgaantjes en doet wat metingen. Gelukkig ziet dat er goed uit, geen afwijkingen te zien. Natuurlijk valt niet alles te zien op de echo, maar het ziet er normaal uit. Behalve de groei. Totaal blijkt ons kindje ruim een weekje achter te zijn op de groei, zowel qua hoofdje, buikje als beentje. De totale groei dus. Ik krijg er een wrange smaak van in mijn mond en moet toch wel even slikken. Het zal toch niet weer?

Maar voor we er verder over kunnen nadenken gaat de echoscopiste nog eens een poging wagen tussen de beentjes. Lynn wordt erbij geroepen en dan stelt ze dé vraag: “Krijgen wij een broertje of een zusje? Ik hoop een zusje!” En… JA, wij wéten het, MAAR houden dit nog even voor ons! Wij zijn er in ieder geval heel erg gelukkig mee!

Vruchtwater
Dan nog ‘even’ het vruchtwater meten. Positief is dit niet: de hoeveelheid vruchtwater wordt gemeten in centimeters. Normaal gezien heb je tussen de 5 en 6 cm. De ondergrens is 2 cm, daaronder is het echt té weinig. Bij mij is de hoeveelheid vruchtwater 2,6 cm, dus nog nét boven de ondergrens. De tranen springen in mijn ogen. NIET WEER! Want ook bij Lynn was dit het geval. Toen maakte mijn lichaam ook niet genoeg vruchtwater aan, waardoor de placenta niet optimaal werkte en wat tot gevolg had dat zij een fikse groeiachterstand ontwikkelde. Dat weer resulteerde in haar vroeggeboorte: ruim 6 weken te vroeg werd zij op de wereld gezet door een keizersnede.

Zowel de groei als het vruchtwater mag niet verslechteren. Voorlopig hebben we dus weer genoeg zorgen.

Onze ‘pretecho’ liep dus even wat anders dan verwacht en in de auto naar huis stromen de tranen over mijn wangen: wat een domper. Hopelijk verbetert het nog en krijgen we op 3 oktober a.s. tijdens de officiële 20-weken echo beter nieuws.

Deel2:

Pretecho
Half september hadden wij onze ‘pretecho’, die zoals je hebt kunnen lezen, géén pretje bleek te zijn. Ik bleek maar nét genoeg vruchtwater te hebben en ons keuteltje bleek bijna 2 weken achter op de groei.

20-weken echo
In de tussentijd is de 20-weken echo ook alweer een tijdje achter de rug en ook daar werd hetzelfde geconstateerd als tijdens de pretecho. Een flinke groeiachterstand van de baby, 16 dagen achter nu én weinig vruchtwater. Gelukkig was het nog niet heel erg zorgwekkend en sta ik onder goede controle van de gynaecoloog in het ziekenhuis (heb een medische indicatie doordat ik eerder te vroeg ben bevallen (met keizersnede) van onze oudste dochter die ook een nog een groeiachterstand had van ruim 5 weken).

Verplichte rust
Natuurlijk bracht dit alles de nodige kopzorgen met zich mee en ja, het huilen stond me nader dan het lachen. Daarom werd er geadviseerd om voorlopig te stoppen met werken. Voor mezelf én voor de bevordering van de groei van ons ongeboren kindje.

Ik ben nu ongeveer 6 weken thuis en ik ben weer ‘rustig’ vanbinnen. Ik heb me bij het feit neergelegd dat ik niet alles kan doen, dat mijn werk op de 2e plaats komt en dat ons ongeboren kindje natuurlijk de hoogste prioriteit verdient. En de ‘verplichte rust’ lijkt zijn vruchten af te werpen: bij de laatste controle had ons kindje iets van de groeiachterstand ingehaald (4 dagen minder achter) en ook het vruchtwater was wat toegenomen. Voor mij betekent dit dus dat ik de stijgende lijn graag zo wil volhouden. Gelukkig hebben zowel mijn werkgever als de bedrijfsarts als de gynaecoloog heel veel begrip voor mijn situatie en ‘gunnen’ ze me het beste voor mezelf én voor de baby in mijn buik.

Genieten
Vooralsnog lijkt het dus goed te gaan doordat ik mijn rust neem en ‘alleen maar’ aan de baby denk. In ieder geval hoef ik me geen zorgen om mijn werk te maken en krijgen ook onze andere kindjes (2 meiden) op deze manier wat extra aandacht van mama.
Verder geniet ik van de bewegingen in mijn buik, al voel ik dit kindje bij lange na niet zoveel als onze oudste twee, omdat de placenta ervoor ligt. Maar wat niet is kan nog komen en gelukkig voel ik regelmatig wat bewegen in mijn buik.

Aftellen
En langzaam aan gaan we ook al aftellen naar dé uitgerekende datum: 11 februari 2009. Rond die datum (of hopelijk toch in ieder geval maximaal 3 weken ervoor) zullen wij onze 3e spruit in onze armen mogen houden.
Op dit moment ben ik alweer ruim 26 weken zwanger en sommige dagelijkse klusjes wegen wat zwaarder heb ik gemerkt, maar ik klaag niet hoor: nog maar 14 weken te gaan van mijn 3e én laatste zwangerschap.

Ingestuurd door: Mascha

Bekijk ook: Het bevallingsverslag van Mascha




© 1999-2017 Beschuit Met Muisjes | adverteren | contact | Jenda | Zoekmachine optimalisatie