header

Miskraam na 20 weken

Op 20 mei 2008 ben ik bevallen van een dochtertje Nikkie* tijdens de 20 weken echo op 15 mei kwamen we er achter dat er iets niet in orde was. Ik had namelijk geen vruchtwater en bij nader onderzoek bleek dat Nikkie* geen niertjes en blaasje had, we zijn toen doorgestuurd naar het WKZ in Utrecht en prof. Stoutenbeek kwam er toen ook nog eens achter dat Nikkie* d’r hartje op de verkeerde plaats lag en dat de grote lichaamsslagader een vertakking had die daar niet hoorde te zitten.

Doordat ik geen vruchtwater had, heeft Nikkie* in de verdrukking gelegen en was haar gezichtje a-symetrisch en stonden haar voetjes in een dwangstand. Kortom zij had te veel afwijkingen die niet met het leven verenigbaar waren en dat heeft ons doen besluiten de zwangerschap af te breken om haar maar ook ons verder lijden te besparen.

Nikkie* is dus op 20 mei geboren, zij woog 300 gram en was 24 cm klein. De artsen hadden tegen ons gezegd dat door de kracht van de weeën Nikkie* nog in mijn buik zou overlijden. Maar Nikkie* gaf het leven niet zomaar op, zij heeft na de geboorte nog bijna 3 uur geleefd zij wilde zo graag bij ons zijn dat ze het nog zolang heeft volgehouden. Ze heeft nog haar mondje een paar keer open gedaan en ze heeft zich nog een paar keer gestrekt. Ze werd wel vrij snel koud en is toen rustig in mijn handen ingeslapen.

Het verdriet en het gemis om ons dappere meisje is nog steeds enorm en heeft een diepe impact op ons leven gehad. In medische termen was Nikkie* nog maar een “foetus” maar voor ons was en is zij een compleet mensje met alles er op en er aan, alles wel ienie mienie maar alles was aanwezig tot in de kleinste details. Zelfs d’r nageltjes zaten al op d’r vingertjes en teentjes, ze was zo mooi gaaf van buiten, maar van binnen was er van alles mis.

Wat er precies mis was horen we nog, want we hebben obductie op Nikkie* laten verrichten omdat we graag precies willen weten wat zij nu mankeerde. Volgens het WKZ was dit zoals zij noemen “domme pech” want het eerste wat mijn man vroeg was of dit aan mijn leeftijd lag (toen 40 jaar) maar dat ontkende de prof. gelijk.

Hij zei dat dit niets erfelijks was en ook niets chromosomaals dus het heeft totaal niets met mijn leeftijd te maken dit was ook niet te voorkomen geweest het was gewoon een foutje in de aanleg en had achteraf een miskraam moeten zijn.

We hebben Nikkie* ook nog aangegeven bij de gemeente. Dit is beneden de 24 weken niet verplicht, maar aangezien Nikkie* in eerste instantie ook nog geleefd heeft verdiende zij gewoon erkenning. Ze is er geweest en dat wilde wij bevestigd zien. Toen we na 3 dagen de papieren binnen kregen was ik zo trots, want ze had zelfs een sofinummer gekregen “prachtig”.

Vrijdag 23 mei hebben we Nikkie* met ons drietjes gecremeerd, ook dat was zo bijzonder. We hebben haar tot het allerlaatst begeleidt, want we lieten niemand aan haar mandje komen, dat deden we allemaal zelf.

Nu zijn we ruim 8 weken verder, ik loop niet meer dagelijks huilend door het huis. Dat houdt niet in dat ik geen verdriet meer heb, want ik mis mijn meisje nog iedere
dag. Haar urntje en spulletjes staan beneden op haar tafeltje en elke dag steek ik een kaarsje bij haar aan.

4 Weken na het overlijden van Nikkie* heb ik bedankkaartjes verstuurd en heb daar veel positieve reacties op gehad. Vrijdag 18 juli hopen we de uitslag van de obductie te krijgen. Ik wordt gebeld door de gyn en als ze de uitslag heeft worden we uitgenodigd voor een gesprek.

Na precies 5 weken na de geboorte van Nikkie* heb ik ook weer mijn menstruatie gehad dus alles werkt weer en we hebben dan ook weer groen licht van de gynaecoloog om weer te gaan “klussen”. Ik hoop dat we weer gauw
zwanger mogen worden en blijven en dat ook wij in de toekomst een gezond kindje op de wereld mogen zetten.

Verwerken doen we het verlies van Nikkie* nooit, maar het zal langzaam maar zeker een plekje in ons leven gaan krijgen.

lfs. Nicole




© 1999-2017 Beschuit Met Muisjes | adverteren | contact | Jenda | Zoekmachine optimalisatie