BeschuitMetMuisjes.nl

Beschuit Met Muisjes – Alles over zwanger worden, de bevalling en de geboorte van jouw baby.

Hoog bilirubine gehalte na bevalling

‘Donataal’ is onlangs bevallen van dochter Anna en geniet samen met haar vriend, vanaf een tropisch eiland, van het kersverse ouderschap. Op Beschuit Met Muisjes schrijft zij over haar ervaringen tijdens en na de zwangerschap.

Nog een beetje onwennig maar supertrots kwamen we de dag na de bevalling uit het ziekenhuis en begonnen aan de ontdekking van ons kind. Wanneer geef je voeding? Wat betekent dit huiltje? Je weet het allemaal nog niet, maar gelukkig blijkt Anna een hele rustige lieve baby. Echter, van een ‘lekker rustige baby’ op zaterdag, werd Anna op zondagmiddag ‘wel erg stil’, en op zondagavond ‘niet meer wakker te schudden voor een voeding’. Dan sta je daar, niemand die je om advies kunt vragen. Je wilt niet overdreven paniekerig doen, maar het voelt toch niet normaal dat je baby als een lusteloze pop in je armen hangt en al twee voedingen over heeft geslagen.

Eerste hulp
Met het idee dat we liever een keer teveel dan te laat om hulp vragen, gaan we naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Daar leggen ze haar gelijk aan het infuus in een couveuse onder een blauwe UV-lamp met een beschermend brilletje over haar ogen. Ik denk eerst nog dat de arts een grapje maakt als hij zegt dat ze haar minimaal een week gaan houden, maar dat bleek ernst te zijn en ik weet niet wat me overkomt. Letterlijk, want nog niemand heeft ons uitgelegd wat er aan de hand is met Anna. En met wat ik zie word ik ook niet blijer; het ziekenhuis is onderbemand waardoor er geen 24-7 aanwezigheid van verplegend personeel is (het gevaar van baby kidnapping schiet gelijk door mijn hoofd), maar ook het aanwezige personeel geeft mij geen zorgeloos gevoel. Ik wil natuurlijk het liefst dat er iemand continu als een havik op haar let, maar dat gevoel krijg ik hier niet.

Met grote tegenzin verlaten we het ziekenhuis met de afspraak de volgende ochtend op het spreekuur van negen uur te komen. Die nacht doen we allebei geen oog dicht en hopen alleen maar dat de telefoon niet zal gaan. Om zes uur houden we het niet meer en gaan weer naar de kinderafdeling waar de toevallig aanwezige kinderarts uitleg geeft. Het is waarschijnlijk een hoog bilirubinegehalte waardoor ze zo geel ziet en slap is, maar ze willen zeker weten of Anna geen hersentrauma heeft opgelopen tijdens de bevalling of onderhuidse bloedstolsels heeft.

Piepjes en alarmbelletjes
Zo hadden we onze kraamweek niet voorgesteld, maar alles went. Ook het drie maal daags bezoek aan het ziekenhuis, ondanks mijn pijnlijke hechtingen. Staan we de eerste dagen nog ontredderd en afwachtend bij dat hummetje in dat plastiek bakje met dat infuus en al die piepjes en alarmbelletjes die steeds afgaan, na een tijdje weten we hoe we Anna er zelf uit kunnen halen, hoe de lamp van de couveuse werkt, hoe we haar en de luier moeten wegen, de gegevens noteren en daarna voeden. Daar houden we het bij, want anders worden we alleen maar gefrustreerd en geïrriteerd. Elke verpleegster hanteert andere procedures lijkt het wel en wijst me er op wanneer ik iets fout doe, terwijl ik net door haar voorganger zo was geïnstrueerd. Door alle stress word ik hiervan onzeker, waardoor ik nerveuzer met mijn kind omga. Gelukkig gaat Anna vooruit en na een paar dagen mag ze in een gewoon bedje zonder infuus.

Papierwerk
Ook het regelwerk gaat gewoon door. Om een verzekering voor Anna af te kunnen sluiten, moeten we haar aangiftebewijs hebben, waarvoor we een geboortebewijs en een zogenaamd ‘blauw boekje’ uit het ziekenhuis nodig hebben, waarvoor we weer een garantiebrief van onze verzekering moeten aanvragen dat ze straks zullen betalen. Weer zo een heerlijk kastje naar de muur spel. Door alle commotie tijdens de orkaan lag het geboortebewijs niet gelijk op vrijdag klaar en ook niet zoals beloofd op maandag. Aangezien het aangeven uiterlijk op dinsdag moest gebeuren (wat zou er eigenlijk gebeuren als je voorbij de termijn van drie dagen je kind aan komt geven?) ging mijn vriend het ziekenhuis rond voor de nodige handtekeningen op het document, terwijl ik bij de verzekering ging vragen om een bewijs van betaling met de belofte haar later te zullen komen inschrijven. Uiteindelijk komt alles altijd wel goed, maar je hebt zoveel andere dingen aan je hoofd op dat moment, zodat het zowel fysiek als mentaal een ware uitputtingsslag is.

Kraamtijd van start
Mijn grootste frustratie is dat deze ellendige week misschien voorkomen had kunnen worden. De kinderarts gaf nu aan dat hij het onverstandig vond dat we na een dag het ziekenhuis al hadden verlaten (“jullie jonge mensen zijn zo ongeduldig!”), maar niemand had me uitgelegd dat het vanwege de moeizame bevalling beter zou zijn om te blijven, zodat ze mij en Anna in de gaten konden houden. Maar het belangrijkste is dat Anna helemaal gezond weer naar huis kwam en we haar eerste verjaarweek samen thuis konden vieren.

Deze keer wil ze gelukkig wel alle voedingen en houdt ze ons flink bezig met volle luiers en huilbuien. Elke keer als ik haar op mag pakken en ze me aankijkt is heerlijk en net zoals de bevalling raakt ook het ellendige gevoel rondom de ziekenhuisopname al snel op de achtergrond. We nemen gewoon nog een week vakantie en de kraamweek kan nu echt van start!