header

De eerste keer

Voor alles weer een eerste keer
Men ‘waarschuwt’ je er de hele zwangerschap voor, maar je moet het zelf meemaken om te geloven: na de bevalling is het leven anders. Je moet opnieuw een ritme krijgen en daarbij plaats maken voor allerlei handelingen die te maken hebben met een o zo kwetsbaar ogend babietje. Maar gelukkig went alles snel. Zo was ik de eerste week nog onhandig mijn kind aan het verdrinken in een badje met een centimeter diep water, na een dag of wat stond ik Anna al op de heup de borst te geven en ondertussen met vriendinnen te kletsen op skype.

Binnen vier muren alles onder controle
Ja, binnenshuis was alles al snel onder controle. Maar ik kon me de eerste weken niet voorstellen dat er ooit weer meer zou zijn dan die vier muren. Daar klaagde ik dan wel eens over, maar eigenlijk wìlde ik nog helemaal niet naar buiten. De baby in de maxicosi zetten en veilig vastgespen in de auto leek me een nachtmerrie, laat staan om haar daarna in de draagzak te moeten rondsjouwen! Maar het moest er eens van komen dat ik de deur uit zou gaan. De eerste keren kwam ik daarbij standaard te laat vanwege vergeten zalf, doekjes, extra flesje, dekentje, speentje, luier,…. En net zo vaak keerde ik rood inspanning en vroeger dan verwacht terug met een keihard krijsende baby. Maar de aanhouder wint ook hier en na een tijdje was de draagzak favoriet bij zowel moeder als kind.

De race tegen de voederklok
Al helemaal onvoorstelbaar die eerste weken leek het moment dat ik weer iets voor mezelf zou doen, zónder baby. Het begon voorzichtig met een keer boodschappen doen; je blijft natuurlijk wel effectief met je ‘vrije’ tijd en het kwam niet eens in me op om gelijk frivool op kledingjacht te gaan:) In een race tegen de voederklok sjeesde ik me door de files heen naar de bieb, apotheek, twee supermarkten, de post en telefoonwinkel, om vervolgens de zware boodschappentassen de berg op te sjouwen naar huis en gelijk bij aankomst een hongerig huilende baby aan de borst gedrukt te krijgen. Zo, daar was ik de eerstkomende tijd ook van genezen!

Ik ga op reis en ik neem mee…
Maar in de loop der weken vorderde ik steeds meer in zelfstandigheid en zo kwam er het moment dat ik een paar dagen alleen van huis ging voor werk. Omdat het in mijn vorige baan geen optie was om parttime te werken na de verlofperiode, ben ik van huis uit voor mezelf begonnen. Het weekend voor kerst kreeg ik de kans om mijn activiteiten te gaan promoten tijdens een internationale bijeenkomst van collegas op een naburig eiland. Enthousiast en goed voorbereid ging ik op pad, met slechts 1 klein manko: vanwege een ander elecriciteitsnet moest er een handmatige borstpomp mee en die bleek uitverkocht op ons eiland. En ter plekke bleek er al helemaal niks te krijgen, niet eens een electrische pomp. Er zat dus niks anders op: met de hand kolven.

De eerste afkolving ging soepel maar na een paar uur kwam er steeds minder uit, zodat ik (met keiharde borsten) gedwongen was de organisatie van het evenement in te schakelen voor een leen-pomp. Genant hoor. Via via was er al snel één gevonden, maar het duurde tot de volgende avond voor ik hem uiteindelijk in handen had. En dat loste niet gelijk het probleem op. Ik stond dan wel onder gevoels- en tijdsdruk, maar zo op het eerste gezicht bestond die pomp uit verdomd veel kleine onderdeeltjes om in elkaar te zetten! Bovendien moest ik een half uur later inchecken op het vliegveld en zou ik binnen een uur of vier weer over het echte zuigwerk beschikken, dus liet ik het er maar bij.

Je zult het net zien…
Echter, het blijven de Caribbean. Er is iets goed mis als je op een gegeven moment een openbaar toilet als ‘eigen’ gaat beschouwen. Op een vlucht van vijftien minuten heb ik uiteindelijk vijftien uur vertraging gehad. Het wegmasseren van de melk verliep voor geen meter meer; probeer een onrijpe keiharde meloen maar eens in te drukken! En dat is al helemaal een onmogelijke taak in een ontspannende omgeving als het stinkende, met knipperende TL-buizen verlicht wc-hok, met op de achtergrond een tetterende uitzending van de semifinals van het calypso festival en met borsten die ondertussen rood en rauw zijn.

Na ontelbare verschoven vertrekmomenten kwam ’s ochtends eindelijk het verlossende vliegtuig en kon ik Anna thuis weer in mijn armen (en vooral aan de borst!) sluiten. Ik werd letterlijk overstroomd met geluksgevoel. En heb weer iets geleerd!

Ja, het leven is anders geworden, maar ontzettend spannend met nieuwe uitdagingen, gezelliger en veel rijker dan daarvoor en alle begin-onhandigheid levert veel achteraf leuke anekdotes op.

Ingestuurd door ‘Donataal’




© 1999-2017 Beschuit Met Muisjes | adverteren | contact | Jenda | Zoekmachine optimalisatie