header

Bevallingsverslag Mascha

Weken (maanden eigenlijk) riepen mijn gynaecoloog en verloskundige dat ons kindje erg klein ging zijn en hoogstwaarschijnlijk ook wel te vroeg geboren zou worden. Niets bleek minder waar. Vanaf week 37 had ik regelmatig last van voorweeën. Op 11 februari had ik zelfs heel regelmatige weeën, om de 4 minuten, dus de bevalling leek zich aan te kondigen. Dus op naar het ziekenhuis om 1 uur ’s nachts, waar ik op medische indicatie zou gaan bevallen.

Maar helaas, na anderhalf uur aan de CTG zwakten de weeën zo erg af dat ik weer naar huis toe mocht gaan. Vreselijk balen dus, maar het zij zo. Het wachten is nu echt begonnen, want de 11e is ook dé uitgerekende datum en wij verlangen inmiddels enorm naar ons 3e kindje!

Na nog vele controles en CTG’s besluit de gynaecoloog voor de zekerheid een datum vast te leggen bij de afdeling verloskamers om de bevalling in te leiden. Als ons kindje zich niet spontaan aankondigt dan wordt de bevalling op precies 42 weken ingeleid, op 25 februari 2009, 2 weken na de uitgerekende datum. Ik ben er echt heel blij mee: het einde is nu echt in zicht! Helaas had ons kindje totaal geen haast om te komen en moesten we dus echt wachten tot deze uiterste datum.

Woensdag 25 februari 2009, de bevalling
Om 6.15 uur bellen we naar de verloskamers om te vragen of er plaats is. En gelukkig: er is plaats en we mogen om 7.00 uur komen! Dus opstaan en douchen en klaarmaken voor vertrek. Klokslag 7 uur zijn we dan in het MMC en na een korte introductie van de verloskundige word ik aan de CTG gelegd voor een half uurtje.

Om half 8 is de verloskundige er weer en checkt ze de uitslag van de CTG. Zoals wij al gezien hadden doet onze baby het nog prima in mijn buik, maakt flinke bewegingen alsof hij/zij wat voelt aankomen! En totaal geen weeënactiviteit te zien. (Nee, dat was me ook al duidelijk) Maar hoe nu verder? In het gunstigste geval heb ik al wat ontsluiting en kan de verloskundige mijn vliezen meteen breken. Ze gaat dus toucheren: “Ik kan de vliezen gaan breken, hoor! Je hebt namelijk al een ruime centimeter ontsluiting!”

De aanloop naar de bevalling
Om 7.45 uur werden mijn vliezen gebroken en werd ik meteen gestript (auw!). De verloskundige legt nog uit dat ze een uurtje gaan afwachten of de natuur haar werk nu wél gaat doen en de weeën dus spontaan op gang gaan komen. Nou, wat denk je? NIET DUS! Om 9.00 uur precies heb ik een infuus gekregen met weeënopwekkers, welke om het half uur tot een uur hoger werd gezet en hiermee is gelijk ook weer het wachten begonnen. Het wachten op de weeën wel te verstaan. Dat duurde tot precies 10.30 uur: mijn eerste wee… Eindelijk!

Om 12.15 uur word ik weer getoucheerd, 3 cm ontsluiting nu. Gelukkig, de weeën doen hun werk. Na nog eens bijna 2 uur weeën wegpuffen (die nu overigens om de 4 minuten komen) word ik om 14.00 uur weer getoucheerd: een kleine 4 cm ontsluiting. Hmm, dat schiet niet echt op!

Ik geef aan in bad te willen en dus gaat de verloskundige (de tweede alweer) kijken of het bad vrij is (er is er maar één). Gelukkig is dat zo, dus mag ik meteen er in. Om 15.00 uur voel ik dat de weeën heftiger worden. Ze komen niet sneller op elkaar, maar zijn wel zwaarder, moeilijker weg te puffen. Om 15.30 uur komt de derde verloskundige zich voorstellen als ook de arts-assistent die de bevalling ook mee zal maken. De verloskundige komt om 16.00 uur terug om opnieuw te toucheren. Tot die tijd puf ik de weeën weg en dept Erik bij elke wee met een koud nat washandje over mijn gezicht (het enige dat hij voor me kan doen op dat moment, ik zou overigens niet graag man willen zijn om je vrouw daar zo te zien liggen pijn lijden en niets te kunnen doen)

Om 16.00 uur opnieuw toucheren: 5 cm ontsluiting. “Tjonge, dat schiet écht niet op!”, denk ik nog en kan ik kan wel huilen, want ik heb al ruim een half uur een vreselijke druk vanonder en ik geef dit ook door aan de verloskundige. Deze wil nog een wee afwachten en zelf voelen hoe groot de druk is. Maar ik wil maar één ding: UIT DAT BAD! Dus met een laken om me heen en met het infuus (nog steeds) loop ik zo goed en zo kwaad als het gaat terug naar onze verloskamer.

Persweeën opvangen
De weeën die ik nu heb gekregen zijn echt niet leuk meer, ze zijn bijna niet meer te doen. Bij elke wee die volgt heb ik meer en meer moeite om hem goed op te vangen. Ik dreig zelfs in paniek te raken en roep om pijnstillers (echt helemaal niets voor mij, maar ja, in het heetst van de strijd, hè?) Achteraf zei de verloskundige dat ik ruim een half uur lang persweeën heb moeten opvangen. Geen wonder dus dat het zó heftig was!

Bij de volgende wee gil ik echt dat ik niet meer kan en dat ik denk het hoofdje al te voelen?! Op het moment dat ik dat zeg, springen de verloskundige en de arts-assistente overeind (zaten me moed in te praten en mee te puffen) en werden ze even heel snel (ze moesten nog een schort en handschoenen aandoen!). Ondertussen moest ik op mijn rug draaien (lag op mijn rechterzij) en ik kon het niet laten om eens tussen mijn benen te voelen of ik soms gelijk had en dus het hoofdje kon voelen. JA, dus! Dat was even schrikken! Hoe kon dat nu? Nog geen 3 kwartier geleden had ik nog maar 5 cm ontsluiting?!

De geboorte
De verloskundige zegt tegen me dat ik de volgende wee gewoon maar zijn gang moet laten gaan, maar dat ik nog niet moet persen. Maar eenmaal op mijn rug werd die druk natuurlijk echt te groot en dus roept ze gelijk: “Een diepe hap lucht en persen!” Zo gezegd, zo gedaan en enkele seconden later, roept ze: “Zuchten, zuchten!” (ik denk nog, zou het hoofdje al geboren zijn?) en dan: “Nog een diepe hap en nog eens persen!” Ik neem dus weer een diepe hap lucht en pers met alle kracht die ik heb (ook al is de wee al weg). En meteen is ons kindje er en wordt het op mijn buik gelegd: een meisje (zoals wij al wisten) en ze krijgt van ons de naam: June!

Erik en ik kijken elkaar helemaal verbaasd aan omdat ze er al is. In twee keer persen, ongelooflijk! June heeft op het allerlaatste moment nog in het vruchtwater gepoept (tussen het persen door), maar heeft dat gelukkig niet binnen gekregen. Het eerste dat ik roep is: “Wat is ze mooi en klein! Ik geloof niet dat June net zo zwaar is als Gwen, hoor.” Ik krijg een dikke kus van mijn man met daarbij de woorden: “Goed gedaan hoor meid! We hebben er weer een prachtig ‘monstertje’ bij!” Ik kan alleen maar lachen en beamen dat we er een prachtdochter bij hebben!

Tranen blijven uit, maar ik ben in- en ingelukkig met ons derde wonder! June is geboren om 16.45 uur en woog bij haar geboorte precies 3100 gram en haar lengte was 49 cm.

Als gevolg van de ‘lancering’ van June (normaal maakt een baby een spildraai en komen de schoudertjes één voor één naar buiten, June schoot er recht uit, met allebei de schoudertjes tegelijk!) ben ik aan de linkerkant een klein beetje ingescheurd en dat moet gehecht worden en eigenlijk vond ik dat het allerergste van heel de bevalling.

Om 17.45 uur mogen we eindelijk bellen naar het thuisfront (wat al de hele dag in spanning zit natuurlijk) en zij mogen om 18.30 uur komen. Lynn en Gwen zijn er als eerste om hun zusje te bewonderen, gevolgd door de opa’s en oma’s en mijn zus en haar aanstaande. Lynn en Gwen glunderen helemaal en Lynn krijgt al gauw streken (uitlaatklep!) en Gwen krijgt niet genoeg van June, die telkens opnieuw haar Muizemuis (tutlapje) krijgt! Papa en mama zijn echt apetrots op hun drie meiden! Wat een weelde is het ook: drie gezonde dochters! We kunnen de hele wereld aan op dit moment!

Om 20.00 uur gaan ze allemaal naar huis en kan ik eindelijk wat rusten en volop genieten van onze dochter. Ik heb die nacht ook maar weinig geslapen. Ik beviel wel honderd keer opnieuw. June bleek veel last te hebben van slijm, doordat ze wat vruchtwater ingeslikt had. Ik was dus erg blij dat ik in het ziekenhuis was gebleven (eigen keuze) en terug kon vallen op de zorg van de kraamverzorgende daar.

Thuiskomst
26 februari 2009, om 10.30 uur vertrekken we naar huis waar rond 11.00 uur de kraamhulpen voor de deur stonden. Het genieten na het lange, lange wachten, is begonnen!

June
Inmiddels is June alweer 2 weken oud en ze doet het uitstekend! ’s Nachts slaapt ze al 6 uur achter elkaar en ook de borstvoeding loopt prima. June is haar geboortegewicht ook al weer voorbij, weegt nu ruim 3200 gram, dus dat is ook keurig! Lynn en Gwen (en ook papa en mama) zijn helemaal gewend aan de nieuwe situatie en erg trots op en blij met hun kleine zusje en dochtertje!

Ingestuurd door: Mascha

Bekijk ook: Meer over haar zwangerschap




© 1999-2017 Beschuit Met Muisjes | adverteren | contact | Jenda | Zoekmachine optimalisatie