BeschuitMetMuisjes.nl

Beschuit Met Muisjes – Alles over zwanger worden, de bevalling en de geboorte van jouw baby.

Bevallingsverslag Maaike

Mijn verhaal

Na een tijdje gestopt te zijn met de pil maakte ik in maart 2005 de opmerking tegen mijn man: “Goh, ik moet nu maar niet zwanger raken, anders krijgen we straks een Kerstkindje”. We konden er allebei erg om lachen.
Op eerste Kerstdag om 15.00 stond ik op en moest ik niezen. Ik voelde vocht lopen tussen m’n benen en dacht dat ik wat urine verloor. Toen ik naar het toilet ging zag ik dat het zacht roze van kleur was… OOOOOH, m’n vliezen! Ik had de opdracht gekregen van mijn verloskundige om direct te gaan liggen aangezien het kleintje nog niet ingedaald was. Als op het moment van het breken van de vliezen de baby nog steeds niet ingedaald is, dan kan de navelstreng uitzakken, en die knelt dan af tijdens de geboorte van de baby.

Ik ben direct op bed gaan liggen en mijn man heeft de verloskundige gebeld. Zij was op dat moment bezig met een andere bevalling, maar zou aan het begin van de avond wel komen kijken. Tot die tijd… Blijven liggen! M’n moeder zou gezellig een kopje thee komen drinken om 16.00 en dat hebben we dus ook gedaan, alleen gezellig op bed en niet op de bank. Het zou mijn moeder haar eerste kleinkind worden, ik zag dat ze heel nerveus was, maar ik had nog nergens last van. Geen krampen, geen weeën, alleen af en toe een harde buik.

Om 18.45 kwam de verloskundige. Ze controleerde of het kleintje goed lag en dat was gelukkig zo. Ik had nog geen ontsluiting, maar ik mocht in ieder geval m’n bed uit. Ze zei tegen ons: Vanavond of vannacht zullen jullie dat kleintje in jullie armen hebben! Ik kan niet wachten, dus toch een kerstkindje!
De 2 kinderen van mijn man vonden het nu toch wel erg spannend worden en wilden liever bij hun moeder slapen. Ze hebben eerlijk tegen me gezegd dat ze het niet aan wilden horen hoe ik pijn zou hebben! De schatten! De kids werden opgehaald en Mies en ik zijn lekker naar bed gegaan. Wachten op wat komen ging. Nou, dat was bar weinig.
De volgende ochtend werden we om 9.00 uur wakker. Niks, nog steeds niks. Dit zou waarschijnlijk geen thuisbevalling meer worden. Want na 24 uur gebroken vliezen moet je in het ziekenhuis bevallen i.v.m infectiegevaar voor de baby. Het was inmiddels natuurlijk al tweede Kerstdag. Om 12.00 uur belde de verloskundige om te vragen hoe het ging. Tja, eigenlijk wel prima! Ze raadde ons aan om lekker een stuk te gaan lopen (met m’n jas open) en dan zien wat er zou gebeuren. Zij zou dan om 14.00 uur bij ons zijn.

Na een langzame (waggelende) wandeling van een uur en een kwartier kwamen we weer thuis. En dan mag je nog eens met je toeter drie etages naar boven lopen omdat je daar woont (zonder lift). De verloskundige kwam inderdaad om 14.00 uur en zei dat ze maar contact zou op gaan nemen met het ziekenhuis, omdat ik nu binnen een uur zou moeten bevallen (voor een thuisbevalling). Nou dat ging dus echt van ze lang zal ze leven niet gebeuren!
We konden meteen komen. Auto ingepakt (maxicosi, koffer, luiers, camera etc.) en op naar het ziekenhuis. Daar waren we om 15.30 en ik werd aan de CTG gelegd. Een half uur lang hebben ze het hartje in de gaten gehouden en gekeken of er weeënactiviteit was. Met de baby ging alles prima en op af en toe een krampje na, had ik nergens last van. En toen werden we naar huis gestuurd. “Sorry mevrouw, wij gaan op 2e kerstdag geen bevallingen inleiden. U mag morgenochtend om 6.00 uur (!) terugkomen.

Eenmaal thuis begon het toch meer te rommelen. Na een half uurtje zijn we de tijden een beetje bij gaan houden. Maar het was allemaal nog goed te doen. Ik was wel erg blij dat het nu uit zichzelf begonnen was! Superbaby! Na het eten, wat iets meer moeite koste en wat koud was aan het eind, begon het nog wat heftiger te worden. Ik voelde nu echt wel wat pijn. En die pijn bleef nu ook langer aanhouden. Na ongeveer anderhalf uur kwamen de weeën (want dat waren het nu echt wel) om de 4 minuten en hielden 45 sec. tot een minuut aan. Voordat ik naar bed wilde gaan, wilde ik toch het ziekenhuis nog even spreken om te vragen wanneer ik hun kant op moest komen. Toen ik de verpleegkundige aan de telefoon had kwam er zo’n pijnscheut dat ik even niet meer kon praten en echt moets “puffen”. Ze hoorde het en zei dat ik nu meteen wel mocht komen. Dat vond ik wel prima, maar zei haar wel even dat ik dan ook niet meer naar huis zou gaan.

‘s Avonds om 21.30 liepen we door de gangen van het ziekenhuis. Grappig hoe vaak je dan de opmerking van andere mensen krijgt: “Hou het nog effe binnen, dan is het geen kerstkindje!!”. Kon er toen ook wel om lachen, maar dat verging me de snel weer door een wee. Om 00.00 heb ik een prikje gekregen zodat ik iets kon slapen. Nou, dat ging prima. Ik voelde me een beetje dronken worden en HUP, weg was ik.

Om 04.00 werd ik wakker van de weeën. De arts kwam aanlopen en ze controleerde hoe ver ik was. 1 cm. Wat? Dat meen je niet! Dat wordt pas vanmiddag voordat ik dat kleintje in mijn armen heb, als je uitgaat van 1 cm per uur. Ik mocht ook m’n bed niet uit, want ik lag continu aan de CTG. De weeën werden steeds pijnlijker en duurde zoooo lang. Sommigen duurden wel 3 minuten en dan kreeg ik nog net 1 minuutje rust. Een verpleegkundige kreeg in de gaten dat ik het niet meer zo zag zitten en is bij me gebleven en heeft me echt super gesupport.
Om half 8 werd er weer gekeken hoe ver ik was. 4 Centimeter. Dat is dus echt een cm per uur. Mijn god, dit ga ik niet volhouden!

Om 08.06 zei ik tegen de verpleegkundige dat ik moest persen. Ze zei: “Dat kan niet, je had net nog maar 4 cm”. En daar kon ik het mee doen. Ik moest mijn persweeën maar lekker wegzuchten. Na een kwartier zei ik dat het echt erger werd en dat ik het niet tegen kon houden. Weet je wat ze deed? Ze zette me op een po! “Ga maar poepen” zei ze. Helaas voor hem, kreeg mijn man het ook wel zwaar te verduren met me. Echt letterlijk: “DIT IS JOUW SCHULD, VOLGENDE KEER DOE JE HET ZELF MAAR OF GA JE MAAR ADOPTEREN! IK DOE HET NIET MEER!” Sorry schatje!
Onwillend zat ik echt vanuit het niets mee te persen. Om half negen ging ze naar de verloskundige, maar die zat in de overdracht van dienst. Heb ik dat. De verpleegkundige kwam naar me toe en zei dat ze zouden kijken wat voor een pijnmedicatie ze me konden geven als ze klaar was met de dienstoverdracht.
Na een half uur (!) om 9uur kwam dat mens (sorry) eindelijk aangewandeld. “Zo”, zei ze, “gaan we eens even kijken hoe we je pijn kunnen verzachten”. Ik dacht bij mezelf:”Ja hoor, je doet maar, ik lig hier $#%# al drie kwartier persweeën weg te zuchten!”

Na inwendig onderzoek trok ze wit weg. (raar gezicht hoor, zo’n witte kleur bij een Japans meisje). Ze zei dat ze direct alles klaar moesten zetten want ik had volledige ontsluiting! Ineens gebeurde er echt een heleboel. Ik moest nog heel even 12 minuten mijn weeën wegzuchten (ja hoor, die 12 minuten lukt ook nog wel!)
Om 17 minuten over 9 mocht ik gaan persen en om 09.31 is onze Max Christopher geboren! Wat een geluk, wat een extase! Huilen zonder tranen! Kijken! Voelen! Ruiken! Kussen! IK BEN MAMA!

Ingestuurd door: Maaike