header

Bevallingsverslag Boris

Precies een week eerder dan verwacht, is vanmiddag om 13.20 uur onze kersverse zoon Tijmen geboren in het ziekenhuis te Nijmegen.
Suzanne heeft echt een zwangerschap ‘uit het boekje’ gehad en dat is voor beiden reuze prettig kan ik je zeggen. Alleen de afloop liep iets anders dan gepland: De vliezen braken al op Tweede Kerstdag om 05.30 uur (normaal beginnen eerst de weëen en dan pas breken de vliezen) Niets aan het handje eigenlijk.
We wilden heel graag thuis bevallen en dan is het vaak een noodzaak dat je binnen 24 uur uur na het breken van de vliezen gaat bevallen, dit i.v.m. met een verhoogde kans op complicaties als infecties e.d.
Eerste weeën

Enfin, verloskundige gebeld toen gistermiddag om 5 uur de eerste weëen op begonnen te treden. De eerste weëen waren vrij regelmatig om de 7 a 8 minuten. Standaard duurden ze 30, 31 of 32 seconden (aldus mijn Nokia stopwatch :-)) Dit was erg prettig omdat ik Suzanne precies kon vertellen hoelang een wee nog zou duren.
Ik heb tot 2 uur ‘s nachts vier A4-tjes volgeschreven met de wee-statistieken; tijd en duur. In deze eerste uren breekt ook de fase aan dat de man overspoeld word met schuldgevoel welke zich uit in: Wil je wat drinken? “Moet ik je rug masseren? Biertje?” 😉
Dit leer je heel snel af als je ‘de blik’ krijgt. Voor mensen die ‘de blik’ niet kennen: kijk eens naar Linda Blair in The Excorcist 🙂 Nee hoor, overdreven. Op een gegeven moment weet je dat ze je echt wel dingen zal vragen als ze daar om verlegen zit (en dat deed ze dan ook).
Pijn

Rond twee uur vanacht werden de weëen heftiger en volgde elkaar standaard op om de 3 minuten. De pijn die in deze fase ontstaat komt niet in het woordenboek van een man voor. Vergelijk het met een voet plaatsen op de trapper van je fiets en dat deze er vanaf glijdt. Je ‘zaakje’ beland op de dwarsstang (welke overigens alleen op mannenfietsen zitten en niet op die van vrouwen, heel gek). Vermenigvuldig dit gevoel met 10 en ook nog eens om de drie minuten, 1 minuut lang (*slik*).
Suzanne zegt vervolgens heel kalm: ‘ga ze maar even bellen’. Paniek! Telefoon! Telefoonnummer! Ik besefde dat mijn Nokia reeds geruime tijd vol zweet zat vastgeklemd in mijn handpalm. FF snel beneden in de keuken bellen (“kan ik gelijk een sigaret onder de afzuigkap roken”).
Het schijnt ontzettend druk te zijn deze nacht. Onze dienstdoende verloskundige heeft nog 3 andere klantjes die in de wachtrij staan. Om 4 uur is ze er dan eindelijk en controleert het hartje, ontsluitingsfase, e.d. Suzanne had nog een uur de tijd om thuis te bevallen. Weinig kans met 3 centimeter ontsluiting, terwijl je 10 nodig hebt. De overige 7 centimeter zouden nog minimaal 7 uur (!) duren.
Snel naar het ziekenhuis

Op naar het ziekenhuis, dus. In de stromende regen Suzanne in de auto zetten en rustig wegrijden. “Pas op voor kuiltjes enzo”, probeerde ze nog lief te zeggen, maar ik had de eerste rioolput al vol geraakt. ‘Sorry!’.
Binnen 16 minuten stonden we voor het Radboud (heel zachtjes gereden en maar 1 rood licht genegeerd. Heel netjes voor iemand die gemiddeld 1 bon per maand krijgt).
Klokslag 05.00 uur lag Suzanne netjes te puffen in verloskamer 1. “Ruim 4 centimeter ontsluiting. Ik verwacht het niet eerder dan 12 uur morgenvroeg”, aldus de dienstdoende arts. En dan zakt de grond weg onder je voeten. Je bent beide al 18 uur wakker. “Ik trek het nog wel een uur of 8, maar Suzanne is al bijna doodop en staat strak van de pijn”. We keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde: OH NEE!!
Dan komt de periode van pijngrenzen verleggen voor Suzanne. And boy, wat kunnen vrouwen dat! De weëen worden met de minuut zwaarder en duren nu soms 2 minuten. De echte laatste bikkels onder de mannen hadden nu zeker het loodje gelegd. Seconden lijken uren te duren en Suzanne zegt al geruime tijd niets meer. Ze lijkt volledig in trance, en oh, wat had ik medelijden met ‘r.
Ik weet 10 minuten in een REM-slaap te komen totdat Suzanne me, na 5 uur zwijgen, vraagt mee te puffen omdat ze bang is dat ze al gaat persen (en dat mocht nog even niet)
Het einde in zicht

En dan eindelijk gaan ‘gewone weëen’ over in persweëen. En dat lucht op, vooral voor Suzanne. Het einde van de pijnbank komt in zicht. Ze krijgt nog snel even een spuitje tegen de pijn…
Na 20 uur bikkelen gaat Suzanne zonder mokken de laatste fase in. En ze is geweldig! In de laatste 10 minuten besluit de arts een knip te zetten om Suzanne en de kleine wat te helpen. (voor de kinderloze mannen onder ons: ik ga NIET uitleggen wat een ‘knip’ is 🙂 OEF!!)
35 minuten later kijk ik in de ogen van een knaapje van 3810 gram (‘en dat is een behoorlijke knoeperd’, wist men ons te vertellen) en wat er *dan* door je heengaat….. onbeschrijflijk. Tijmen had een lichte koorts waar ie nu weer vanaf is. Ter observatie blijft ie toch nog even 24 uur onder de broeders, Suzanne dichtbij ‘m.
Suzanne maakt het goed, alhoewel ze nog wel even moet herstellen. 32 uur wakker, baren en ook nog superlief blijven vergt een hoop van een mens… Ik zit nu alleen thuis, 36 uur wakker en strak van de koffie en tegelijkertijd hondsmoe van het meepuffen. Ik had het voor geen goud willen missen!
Suzanne mag uiterlijk zaterdag a.s. weer naar huis.

Ingestuurd door: Boris




© 1999-2017 Beschuit Met Muisjes | adverteren | contact | Jenda | Zoekmachine optimalisatie