BeschuitMetMuisjes.nl

Beschuit Met Muisjes – Alles over zwanger worden, de bevalling en de geboorte van jouw baby.

Bevallen tijdens naweeën van orkaan

‘Donataal’ is onlangs bevallen van dochter Anna en geniet samen met haar vriend, vanaf een tropisch eiland, van het kersverse ouderschap. Op Beschuit Met Muisjes schrijft zij over haar ervaringen tijdens en na de zwangerschap.

Na vijf jaar de verschrikkelijke verhalen over orkanen aangehoord te hebben, maakten we afgelopen week op de valreep van het seizoen en van ons verblijf in de tropen het échte werk mee; Orkaan Omar trok over ons eiland. Geen ernstig zware, een categorie 1 á 2 op de schaal van 5, maar toch voldoende om het huis hermetisch af te sluiten.

In de stromende regen timmerde mijn vriend het huis dicht en niet veel later zaten we, met alle kranen wijd open om overstromingen binnenshuis tegen te gaan (een foutje in de montage van ons waterreservoir) en met onze 6 huisdieren op bed af te wachten wat er zou komen. Van slapen kwam maar weinig; de wind maakte een hoop lawaai, de dieren waren onrustig en we probeerden te horen wat er buiten kapot waaide. Na een paar uur viel de elektriciteit uit en daarmee ook de pomp om de kranen te laten werken. De stekkerdozen en belangrijke spullen gingen van de vloer, handdoeken op de grond en we hoopten maar op het beste.

Als duiven uit de ark van Noah, blaften rond 6 uur ’s ochtends de honden van de buren en gingen wij ook naar buiten om de schade te bekijken. Die viel bij ons mee: de halve veranda lag eraf, de achterruit van de auto was door de druk naar binnen gezogen en de auto zelf was weggezakt tussen de rotsen, nu het zand ertussen was weggespoeld. Onder aan de berg versperde een naar beneden gespoelde rotsmassa de weg. De andere kant van het eiland was echter zwaarder getroffen, met restaurants aan zee die met de grond gelijk gemaakt waren. Wegen waren versperd zodat reddingswerkers hun gang konden gaan en met de andere wijkbewoners gingen we de buurt opruimen.

Ondertussen probeerde ik het rustig aan te doen, wat erg lastig is als je er niet van houdt nutteloos te zijn en er ook geen stroom of internet is om je binnenshuis te amuseren. Aan het einde van de dag maakten we een klein ‘rampenrondje’ en bleek de grootste blikschade op het eiland opgeruimd. Maar al met al was het een veel stressvollere ervaring dan ik vooraf had gedacht.

De gevolgen blijven dan ook niet uit. ‘s Nachts word ik wakker van een zeurende pijn die al snel heftiger wordt. Tegen de tijd dat de wc is ondergekotst (heel fijn als je niet kan doortrekken door een gebrek aan stroom), besef ik me dat de pijn een regelmaat heeft en de vlagen al zodanig snel komen dat ik naar het ziekenhuis wil. Gelukkig is de rotsmassa ondertussen weggeruimd, anders was het een behoorlijk pijnlijke ervaring geworden als we met de jeep eroverheen hadden gemoeten. In de rolstoel naar de verloskamer breken de vliezen; niet met de door mij voorgestelde onhoudbare vloedgolf, maar meer met een ellendig plasje op de zitting, waar ik me gegêneerd voor excuseer (iets waar ik tijdens het latere perspoepfestijn al niet meer bij nadenk).

De situatie in het ziekenhuis is net als elders op het eiland chaotisch; de hoofdgenerator doet het niet en de back up generator is doorgebrand en houdt er elke zoveel tijd mee op. Het goede nieuws is dat de gynaecoloog verwacht dat ik binnen 2 uur mag beginnen met persen en hij verdwijnt weer naar één van zijn andere bevallingen die nacht. Orkanen zijn goeie wee-opwekkers. Toch blijven ik en mijn vriend een beetje beteuterd achter. Vanwege een gebrek aan voorbereidende cursussen had ik gehoopt op het moment suprème instructies te krijgen over ‘hoe het moest’. Ik ben echter zo ongelooflijk moe van een tweede slapeloze nacht op rij, dat ik door de helft van de weeën heen dut, me tussendoor voornamelijk druk makend dat het zo saai en oncomfortabel is voor mijn vriend in de stoel naast het bed. De oorspronkelijke heftigheid van de weeën is er totaal uit en zo sukkelen we de uren door. Niks niet persen binnen twee uur.

Na 7 uur begint de situatie irritant te worden. De gynaecoloog staat vermoeid met een kopje koffie naast het bed en begint over een keizersnede, wat echter door de stroomuitval niet mogelijk is. De meetapparatuur om mijn buik zijn al verwijderd (die deden het toch niet) en we zitten bij zaklantaarnlicht met zijn alle te puffen in de hitte. Met behulp van een infuus wordt geprobeerd de weeën te versterken. Het wordt iets heftiger maar zet niet met de verwachte zoden aan de dijk. Dan komt na een uur toch het verlossende woord dat ik mag gaan persen, de rest ‘lossen we wel op met een knip’.

Ondertussen dachten we dat we onze portie van rare akkefietjes tijdens de bevalling wel gehad hadden. Al beperkte mijn praktijk kennis zich tot de geboorte van een kalfje (en zelfs daarvan kan ik me niet zeker herinneren of het nu echt was, of de scène uit de film ‘Iris’), ook deze nieuwe fase verloopt niet ‘normaal’. Onderdelen van de zuignap blijken onvindbaar, nieuwe batterijen voor de zaklantaarms idem en mijn weeën zijn zo slap dat ik ze niet kan onderscheiden en ik maar lukraak de momenten kies om te persen. Op een gegeven moment vraagt de gynaecoloog of ik iets anders wil proberen, want, zoals hij zo mooi zegt: “het is jouw bevalling!”

Dat zinnetje is leuk vooraf, als je een bevallingsplan maakt, maar is niet wat je wilt horen als na 12 uur halfslachtige weeën aan het einde van je Latijn bent en geen idee hebt waar je mee bezig bent. Het enige dat ik wilde was het gevoel krijgen dat iemand de touwtjes in handen zou nemen. Weet ik veel wat de mogelijkheden zijn en hoe dit moet!

Naast mijn vriend die me geweldig bleef stimuleren, kwam die steun in de persoon van de lokale aerobiclerares, tevens zuster, die zich voorstelde als de externe pers. Achter me gezeten duwt ze het volgende half uur zo hard op mijn buik dat de blauwe plekken er op komen, maar uiteindelijk werpt het zijn vrucht(en) af en komt onze dochter ter wereld.

Als wet van Murphy blijft vervolgens de placenta zitten, maar wat ze altijd zeggen is inderdaad waar: je zit in zo een roes dat je geen pijn meer voelt en ik heb alle behandelingen met een grijns ondergaan: “We hebben een gezonde dochter!!!” Eenmaal op de kamer schrok ik nog even vanwege het ‘it’s a boy’ boven haar wiegje (heb ik me nou zo vergist?), maar het bleek gelukkig alleen maar een fout kaartje (anders zou hij het eerste jaar flink voor paal staan in zijn roze outfitjes).

Maar alle ellende op een stokje: doordat de weeën het zo af lieten weten heb ik een relatief pijnloze bevalling gehad en is het me reuze meegevallen. Pas achteraf hoorde ik hoe kritiek het geweest is en dat zelfs de kinderarts nog niet eerder zoiets had meegemaakt, maar dat is blijkbaar minder traumatisch dan pijn.

De volgende dag verlieten we trots met zijn drietjes het ziekenhuis, echter onwetend dat we binnen 36 uur weer terug zouden zijn…

Het vervolg